Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/6200 K.2013/4745

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Tayin olunan ceza miktarına göre sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin duruşmasız yapılmasına ve CMK'nın 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükmün 11/05/2011 havale tarihli dilekçe ile Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında 3628 sayılı Yasanın 18 ve CMK'nın 237/2. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak Hazinenin katılma talebinin kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü: Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel

Kurulunun 18/09/2012 gün 2012/420 E. 2012/1771 K. sayılı kararı da nazara alınarak 6352 sayılı Yasanın geçici 2. maddesinin sadece karşılıksız yararlanma suçlarını kapsadığı anlaşıldığından anılan Yasanın irtikap suçu yönünden getirdiği düzenlemeler de gözetilerek yapılan incelemede.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak, Hukuk ve Ticaret Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğinin 16/1. maddesindeki "Tutanak yazıcıları,

mübaşirler bir muamelenin yapılması için ödenmesi gerekli harç ve masrafları iş sahiplerinden alamazlar" aynı yönetmeliğin 17. maddesinde ise "Harç ve yargılama masraflarının tahsili işi kendisine verilmiş olan kalem şefi (yazı işleri müdürü) veya muavini vazife sebebiyle yerlerinden ayrıldıkları zaman iş sahiplerinin beklememesi için tedbir alırlar, bu tedbirleri reis veya hakimin tasvibine arzederler." biçimindeki düzenlemeler nazara alındığında suç tarihlerinde ...

Adliyesi hukuk mahkemesi zabıt katibi olarak çalışan sanık ...'ın harç ve masrafları tahsil etme görevinin bulunmadığı, sübutu oluşa uygun olarak kabul edilen mağdurlar ... ve ...'i görevinin sağladığı güveni kötüye kullanmak suretiyle ikna ederek masraf adı altında tahsili gerekenden fazla miktarda posta pulu ve para alması eylemlerinin her bir mağdura yönelik ikna suretiyle irtikap suçunu oluşturduğu,

mağdurlar ... ve ...'ya yönelik yasal görevi olmadığı halde aldığı tebligat masraflarını mal edinmesi eylemlerinin ise iki ayrı güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirmeyle zincirleme şekilde zimmet ve irtikap suçlarından mahkümiyetine karar verilmesi, Kabule göre de.

TCK'nın 247/1, 249, 43/1. maddelerinin bu sıra dahilinde uygulanması gerektiği gözetilmeyerek aynı Kanunun 61. maddesine aykırı davranılması, 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle suç işleyen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesi uyarınca “cezanın infazından sonra işlemek üzere hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kullanmasının yasaklanmasına” karar verilmesi yerine, öngörülen yasaklamanın suç sırasındaki göreviyle sınırlı tutularak yazılı şekilde sadece “memuriyetten yasaklanmasına” şeklinde hüküm kurulması,

Temel cezanın ve teselsül artırımının alt sınırdan belirlenmesine rağmen TCK'nın 53/5. maddesi ile hak yoksunluğuna hükmolunurken orantılılık ilkesine aykırı olarak yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden üst sınırdan uygulama yapılması, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16/12/2008 gün ve 2008/146-235 sayılı Kararına ve 5237 sayılı TCK'nın 55/1. maddesine göre mağdurun belli olması ve maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilebileceği durumlarda zimmetin maddi konusunu oluşturan değerlerin müsaderesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,