Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/13786 K.2015/16524

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın mağdura faiz karşılığı ödünç para verdiği sabit kabul edilerek tefecilik suçundan mahkumiyetine karar verilmişse de; ceza yargılaması sonucunda mahkumiyet kararı verilebilmesi için suç oluşturan fiilin sanık tarafından işlendiğinin hiç bir kuşkuya yer bırakmayacak, herkesi inandıracak biçimde kanıtlanması ve şüphenin masumiyet karinesinin gereği olarak sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği (Anayasa m. 38/4, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi m. 6/2, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi m. 11, Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi m. 14/2), sanığın aşamalarda değişmeyen savunmaları,

mağdurun borç para aldığına ancak sanığın faiz istemediğine ilişkin beyanları, sanık ile mağdurun akraba olup aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunan kişiler arasında önemli miktarlardaki paranın karşılıksız verilmesinin de hayatın olağan akışına uygun bulunması, tanık Nurten'in savunmaları teyit eden beyanı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın kazanç elde etmek amacıyla mağdura ödünç para verdiğine dair kesin, inandırıcı ve yeterli delil bulunmadığı anlaşılmakla, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraati yerine yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,