KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2013/2774 E., 2014/3870 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Nisan 2014
- Tebliğname No
- 4 - 2011/49605
- Mahkemesi
- Mersin 9. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 12/11/2010
- Numarası
- 2009/781 Esas, 2010/837 Karar
- Suç
- Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Tekerrüre esas sabıkası bulunan, hakaret suçunu alenen, görevi yaptırmamak için direnme suçunu ise birden fazla kamu görevlisine karşı işleyen sanık hakkında TCK'nın 125/4, 43/2 ve 58. maddelerinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Hakaret suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kendi altsoyu dışındakiler üzerindeki yetkilerini de kapsayacak şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması, ayrıca uygulama maddesinin de gösterilmemesi,
Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hak yoksunluğuna ilişkin hüküm fıkrasının çıkarılarak yerine "5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2013/2774, K. 2014/3870, 7 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama