Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/519 K.2014/4579

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve bu örgüte üye olma suçlarından açılan davada doğrudan zarar görmeyen Hazine'nin davaya katılan olarak kabulü mümkün olmayıp bu suçlar yönünden verilen hükümleri temyiz etme yetkisi bulunmadığından, beraet hükümlerine yönelik temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, incelemenin diğer suçlardan verilen mahkumiyet ve ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümlerle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanıkların eylemlerinin TCK'nın 158/1-e maddesinde düzenlenen zincirleme şekilde kamu kurumu zararına dolandırıcılık suçunu oluşturduğu halde aynı maddenin 1-f fıkrası uyarınca hüküm tesisi mahallinde giderilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıklar M.. G.. ve B.. E.. hakkında bu suçun işleniş biçimi ve mahiyetine göre uygulama imkanı bulunmayan TCK'nın 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiileri ile katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 4 nolu bendinin 9. Bölümünde yer alan 5237 sayılı TCK'nın 53/5. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın tümüyle çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin sanıklar M.. G.. ve B.. E.. yönünden DÜZELTİLEREK, sanık M.. T.. yönünden ise DOĞRUDAN ONANMASINA,

Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik ve özel belgede sahtecilik suçlarından verilen mahkumiyet, resmi belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümlere yönelik temyiz incelemesinde ise;

Suç tarihlerinde, sanıklardan M.. G..'ün İ.. V.. Defterdarlık 2 Sayılı Sağlık Kurumları Saymanlık Müdürlüğü'nde muhasebe şefi, B.. E..'ın aynı birimde hizmetli olarak görev yaptıkları, M.. T..'un ise muhasebe elemanı olarak özel bir hastanenin kamu kurumlarındaki işlerini takip ettiği, sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket etmek suretiyle gerçekte var olmayan İrem ve Emre eczanelerinin hak sahibiymiş gibi M..

T.. adına sahte olarak bastırdıkları faturaları düzenledikleri, M.. G..'ün bu faturaları sisteme girerek, ödeme emirlerini sahte olarak tanzim ettiği, söz konusu evraklara istinaden düzenlenen ve ödeme emirlerindeki meblağların eczane sahibi olarak gösterilen M.. T.. adına açılan hesaplara aktarılmasına ilişkin gönderme emirlerinin evrak sayısının fazla olmasından yararlanılmak suretiyle Saymanlık müdürü Ü..

Ç.. ile yerine vekalet eden Ömer Faruk Candan'a imzalatıldığı, belirtilen şekilde 2008-2009 yıllarında toplam 97 adet sahte fatura ve ödeme emrine istinaden bu kişinin adına açılan hesaplara intikal ettirilen 840.790.20 TL'yi mal edindikleri tüm dosya kapsamı itibariyle sabit olmakla, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05/06/2012 tarih 2011/15-491-2012/219 sayılı Kararında belirtildiği üzere; " ...resmi belgede sahtecilik suçu ile özel belgede sahtecilik suçlarının 5237 sayılı TCY'da farklı maddelerde düzenlenmeleri nedeniyle sanıkların gerçek içtima kuralları uyarınca cezalandırılması gerektiği ileri sürülebilir ise de, belgede sahtecilik suçlarında korunan hukuki yararın kamu güveni olması, her iki suçun geniş anlamda mağdurunun toplumu oluşturan tüm bireyler olması,

unsurlarının tamamen benzer olarak düzenlenmesi de göz önüne alındığında, resmi belgede sahtecilik suçu ile özel belgede sahtecilik suçlarının "aynı suç" olduğunun kabulü gerekmektedir. Sanıkların böylece aynı suç işleme kararıyla, aynı mağdura karşı aynı suçu değişik zamanlarda işlediklerinin ve bir bütün halinde zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılmaları gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu nedenle özel belgede sahtecilik ve resmi belgede sahtecilik suçlarında korunan hukuki yararlar dikkate alındığında TCK'nın 43/1. maddesi anlamında aynı suç olarak kabul edilmekte ve bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda gerçekleştirilen bu suçlar bir bütün halinde zincirleme resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturmaktadır".

Bu açıklamalar ışığında resmi belgeyi yok etme fiilinin de aynı suç kapsamında değerlendirilmesi gerekeceği, suç tarihinde İstanbul 2 Sayılı Sağlık Kurumları Saymanlık Müdürlüğü'nde muhasebe şefi olarak görev yapan M..

G..'ün görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu ödeme emirlerini sahte basılan faturaları ekleyerek düzenleme şeklindeki eylemlerinin TCK'nın 204/2, 43/1. maddelerinde yer alan kamu görevlisinin zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu, diğer 2 sanığın en ağır yaptırım içeren bu suça TCK'nın 40/2. maddesi uyarınca azmettiren ya da yardım eden sıfatıyla iştirak edebilecekleri ve aynı Kanunun 3, 61. maddeleri, belge sayısı, zarar miktarı, suç kasıtlarının yoğunluğu, suçu sürdürmedeki ısrarları nazara alınarak bu şekilde cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu M..

G..'ün zincirleme şekilde resmi ve özel belgede sahtecilik suçlarından TCK'nın 204/1, 43/1 ve 207/1, 43/1. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına, diğer sanıkların da ayrı ayrı bu suçlardan asli fail olarak sorumlu tutulmalarına, ayrıca resmi belgeyi yok etme suçundan ceza verilmesine yer olmadığına şeklinde hükümler kurulması,