Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/7195 K.2015/11103

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3 ve CMK'nın 34/1. maddeleri gereğince hakimlerin ve mahkemelerin her türlü kararının gerekçeli olarak yazılmasının zorunlu olduğu, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 308/7. maddesine göre hükmün esbabı mucibeyi ihtiva etmemesinin kanuna mutlaka muhalefet edilmiş sayılan hallerden olduğu, CMK'nın 230/1. maddesine göre de gerekçede delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesi gibi hususların da bulunması gerektiği halde bu ilkelere uyulmadan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Hükümden önce 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur." hükmü gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işleyen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince, cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,