Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2014/9756 K.2017/4626

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Serbest muhasebeci olan sanığın katılanın muhasebeciliğini yaptığı halde vergi dairesine vermesi gereken 13 adet vergi beyannamesini vermeyerek görevinin gereğini yapmama ve hareketsiz kalma biçimindeki menfi ve pasif davranışlarının TCK'nın 257/2. maddesine uyan ihmal suretiyle görevi kötüye kullanma suçunu oluşturması nedeniyle, aynı Kanunun 257/1. maddesindeki suçun oluştuğuna ilişkin tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiş, sanığın 15/06/2010 tarihli ek savunmasında açıkça zararı karşılamak istemediğini beyan etmesi karşısında CMK’nın 231. maddesi hükümlerinin gerekçede tartışılmaması bozma nedeni sayılmamış, yapılan yargılamaya,

toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hükümden sonra 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanunun 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü nazara alınarak, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,