Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2016/8496 K.2020/11906

Sanık ... hakkında;

a-Zimmet suçundan beraatine,

b-2004 yılında işlediği iddia olunan kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından açılan kamu davalarında eylemlerinin nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabulüyle kamu davalarının 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2. maddeleri gereğince zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı düşürülmesine,

c-2005, 2006, 2007 ve 2008 yıllarında işlediği iddia olunan kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçlarından dört kez mahkumiyetine,

d-2005, 2006, 2007 ve 2008 yıllarında işlediği iddia olunan nitelikli dolandırıcılık suçlarından dört kez hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

Sanık ... hakkında;

a-2004 yılında işlediği iddia olunan kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından açılan kamu davalarında eylemlerinin nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabulüyle kamu davalarının 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2. maddeleri gereğince zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı düşürülmesine,

b-2005, 2006, 2007 ve 2008 yıllarında işlediği iddia olunan kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçlarından dört kez mahkumiyetine,

c-2005, 2006, 2007 ve 2008 yıllarında işlediği iddia olunan nitelikli dolandırıcılık suçlarından dört kez hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına.

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların CMK'nın 231/12. maddesi karşısında itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığı gibi katılan vekilinin 13/02/2013 havale tarihli dilekçesi ile vaki itirazının Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesinin 25/02/2013 tarihli ve 2013/99 Değişik iş sayılı Kararı ile reddine karar verildiği anlaşıldığından ve aynı Kanunun 264. maddesi de gözetilerek adı geçen sanıkların haklarında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlara yönelik temyiz istemlerinin,

keza zimmet suçunun mahiyetine göre doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan, bu nedenle hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığı anlaşılan Tarım ve Orman Bakanlığının vekili aracılığı ile yapmış olduğu temyiz isteminin zimmet suçu yönünden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİYLE, incelemenin katılan vekilinin tüm sanıklar hakkında verilen düşürülme, sanıklar ... ve ...'in ise haklarında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında ölüm nedeniyle kurulan düşürülme hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın ölümü nedeniyle kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşmesi yerine düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak bu cihet yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının "A-1" numaralı bendinde yer alan "düşürülmesine" ibaresinin "düşmesine" şeklinde değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3-Sanıklar ... ve ... hakkında 2005-2008 yılları arasında doğrudan gelir desteği almak için sahte belge tanzim etme eylemlerine yönelik kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçlarından kurulan mahkumiyet, 2004 yılındaki eylemlerine ilişkin olarak da nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen düşürülme hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Güçlü köyü muhtarı olan sanık ...'in, 2004-2008 yılları arasında köy tüzel kişiliğine ait üç araziyi aynı zamanda aza olan sanık ...'a ihtiyar heyeti kararıyla kiralayıp, sanık ...'ın da sadece 370 parsel numaralı arazinin bir bölümüne ekim yapmasına rağmen, tüm tarlalara ekim yapmış olduğuna dair sanık ...'in imzalayarak verdiği belgelerle her yıl doğrudan gelir desteği ödemesi almak için katılan idareye başvurmak suretiyle kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işledikleri iddia ve kabul edilen somut olayda;

suçun yasal unsurlarının tespiti bakımından, bahse konu 2004-2008 yılları arasında arazilerin işlendiğine ve üretim yapıldığına dair belgelerin ilgili yıllarda doğrudan gelir desteği müracaatı sırasında düzenlenmesinin ve muhtar imzasının zorunlu olup olmadığı, suç tarihleri arasında muhtara bu şekilde bir görev verilip verilmediği,

belgenin hangi mevzuat uyarınca tanzim edildiği araştırılıp, dosyada mevcut 2004/22, 2005/21, 2006/27, 2007/14 ve 2008/37 sayılı tebliğler de irdelendikten sonra sonucuna göre hukuki durumlarının ayrı ayrı takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma sonucu nitelikli dolandırıcılık suçunun tarihinin son ödemenin yapıldığı 16/09/2005 ve öncesi olduğu, zamanaşımı süresinin bu tarihe göre henüz dolmadığı gözetilmeden, yanılgılı değerlendirmeyle suç tarihinin 23/02/2005 olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçu yönünden bir suç işleme kararının icrası cümlesinde değişik zamanlarda söz konusu suçu iddianame ve dosya kapsamına göre birden fazla kez işlediği kabul edilen sanıklar hakkında zincirleme suç hükümlerini içeren TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması,

Sanıklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşmesi yerine düşürülmesine karar verilmesi,

Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık ... hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanması sırasında, sadece 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kullanmasından yasaklanmasına karar verilmesi yerine, hangi hak ve yetkiye ilişkin olduğu gösterilmeksizin maddenin tümünü kapsayacak ve infazda tereddüt oluşturacak biçimde hüküm kurulması,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle sanıklar hakkında TCK'nın 53. maddesiyle ilgili yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,