Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2020/2398 K.2023/5625

Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.05.2013 tarihli ve 2010/400 Esas, 2013/189 sayılı asıl Kararı ile 15.11.2013 tarihli ek Kararının sanık ve vasisi ile şikayetçi vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

Kamu görevlisi olmayan sanık hakkında rüşvet verme suçundan açılan kamu davasında katılan sıfatını alabilecek surette doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan, bu nedenle anılan suça yönelik verilen mahkumiyet hükmünü temyiz etme hakkı bulunmadığı anlaşılan İçişleri Bakanlığının vekili aracılığıyla yaptığı temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Sanık hakkında verilen 15.11.2013 tarihli ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerden sanık ve vasisinin ek kararı temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca sanık ve vasisinin ek karara yönelik temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince ek karara ilişkin temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.09.2010 tarihli ve 2010/33469 Soruşturma, 2010/23706 Esas, 2010/1165 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında rüşvet verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 252 nci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve üçüncü fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması ve hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.05.2013 tarihli ve 2010/400 Esas, 2013/189 sayılı Kararı ile sanık hakkında rüşvet verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 252 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları gereği hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

3.Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.11.2013 tarihli ve 2010/400 Esas, 2013/189 sayılı ek Kararı ile sanığın temyiz talebinin süresinde olmadığından 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Şikayetçi bakanlık vekilinin temyiz sebepleri

Alt sınırdan ceza verilmesinin hakkaniyete aykırı olduğuna,

B. Sanık vasisinin 02.01.2014 havale tarihli temyiz sebepleri

Abisi Vedat'ın vasisi olduğuna, adresinden ayrıldığı için sanığa yapılan tebligatın usule uygun olmadığına, abisinin halen cezaevinde olup, temyizin reddi kararının hatalı olduğuna,

C. Sanığın 14.11.2013 havale tarihli temyiz sebepleri

Gerekçeli karar usulüne uygun şekilde tebliğ edilmediğinden temyiz hakkını kullanamadığına, temyiz hakkı tanınması gerektiğine,

D. Sanığın 29.11.2013 havale tarihli temyiz sebepleri

Tebligatın usule uygun olmadığına, temyiz hakkını kullanamadığı için maddi ve manevi çok zor durumda bulunduğuna ve temyiz hakkının verilmesine, İlişkindir.

III. GEREKÇE

Bursa 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.12.2013 tarihli ve 2013/2287 Esas, 2013/2425 sayılı Kararı ile; ...'ün 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 407 nci maddesi gereği kısıtlanarak, hapis hali sona erene kadar geçerli olmak üzere, kendisine kardeşi Samet'in vasi olarak atanmasına karar verildiği ve 04.11.2013 ilâ 28.01.2014 tarihleri arasında Bursa E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Sanık ve vasisinin temyiz sebeplerinin değerlendirilmesinde; sanığın mahkeme huzurunda alınan savunmasında beyan etmiş olduğu adrese gerekçeli kararın tebliğe çıkarıldığı ancak bu adresten yeni adresini bildirmeden ayrıldığı şerhi ile tebligatın mahkemeye bila tebliğ iade edildiği, mahkemece bu kez sanığın MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesine göre usulüne uygun şekilde 16.07.2013 tarihinde tebligat yapılmasına rağmen sanık tarafından süresinden sonra 14.11.2013 tarihinde temyiz talebinde bulunulduğu anlaşıldığından, sanık ve vasisinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

IV. KARAR

A. Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.05.2013 tarihli ve 2010/400 Esas, 2013/189 sayılı Kararı ile sanık hakkında rüşvet verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik şikayetçi bakanlık vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası aracılığı ile 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.11.2013 tarihli ve 2010/400 Esas, 2013/189 sayılı ek Kararında sanık ve vasisi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek Kararın, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,