KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2021/2887 E., 2024/3220 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mart 2024
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2018/36 Esas, 2019/175 Karar
- Suç
- İcrai ve ihmali davranışla görevi kötüye kullanma, basit zimmet, güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- Beraat, düşme
- Tebliğname görüşü
- Düşürülme, onama
Karar Metni
280 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanıklardan ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında zimmet suçundan kurulan beraat hükümleri ile ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında görevi kötüye kullanma ile ..., ... ve ... hakkında güveni kötüye kullanma suçlarından kurulan düşme hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Bozmaya uyularak gereği yerine getirilmek, delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat ve düşme hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,
Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen beraat hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;
Tüm dosya kapsamına göre ... tarafından kooperatif ortaklarına ödenmesi için gönderilen süt desteklemelerinin ortaklara dağıtılmadığı yönünde bir tespit bulunmadığı gibi dinlenen kooperatif ortaklarının bahsi geçen desteklemeleri eksiksiz aldıklarını beyan etmeleri karşısında; sanıklara isnat edilen eylemlerin sübutu halinde ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği ve bu suçun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 257/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu,
zamanaşımını kesen son işlem olan 01.07.2009 ve 15.06.2009 tarihli sorgular ile hüküm tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği nazara alınarak kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2021/2887, K. 2024/3220, 21 Mart 2024 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama