Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/6097 K.2023/271

Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.06.2015 tarihli ve 2015/180 Esas, 2015/290 sayılı Kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.03.2015 tarihli ve 2015/769 Esas, 2015/982 Soruşturma, 2015/711 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılması, aynı Kanun’un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince hak yoksunluklarına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.06.2015 tarihli ve 2015/180 Esas, 2015/290 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci ve 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri Sanığın hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde Kütahya Merkez Jandarma Komutanlığında Uzman Jandarma III. Kad. Çavuş olan sanığın olay günü 00:01 ile 07:00 saatleri arasında Merkez İkizhüyük, Ziğra, Hacıazizler, Kuyusinir ve Siner köylerine devriye görevi yazıldığı halde görev hizmet yerine gitmediğinden ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediği iddiası ile yüklenen suçtan cezalandırılması talep edilmiştir.

Mahkemece; sanık ...'in Kütahya Merkez İlçe Jandarma Komutanlığında Uzman jandarma çavuş olarak görev yaptığı, Merkez Jandarma Karakol Komutanı tarafından 18/08/2014 günü 00:01 ile 07:00 saatleri arasında Merkez İkizhöyük, Hacı Azizler, Kuyusinir, Zığra ve Siner köylerine devriye görevi yazıldığı, tanıklar Jandarma er ... ve Jandarma er ...'nın da aynı devriye görevine yazıldığı, ancak sanığın devriye görevine çıkmadığı, bu hususun tanık beyanları ile sabit olduğu gibi sanığın kendi savunmaları ile de sabit olduğu,

sanık ...'in savunmalarında ertesi gün tabldot denetimi görevi olduğunu, bu göreve yeterince hazırlanamadığı için dinlenmesi gerektiğini ve devriye görevini belirtilen saatlerden önce zaten yapmış olduğunu söylediği görülmüş ise de; bu hususların suçun oluşumuna engel olmadığı, sanığın görevini ihmal ettiği, bu nedenle savunmalarına itibar edilemeyeceği sonucuna ulaşılarak mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Suç tarihinde Uzman jandarma çavuş olan sanığın kendisine verilen devriye görevini yerine getirmeyerek ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul edilen somut olayda.

5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen suçun oluşabilmesi için görevinin gereklerini yapmakta ihmal veya gecikme gösterme yanında objektif cezalandırma şartı olan "kişilerin mağduriyetine" veya "kamunun zararına neden olma" ya da "kişilere haksız bir menfaat sağlama" koşullarından birisinin de mevcut olması gerektiği nazara alınarak,

objektif cezalandırma koşullarının ne şekilde gerçekleştiğinin denetime imkan verecek biçimde karar yerinde tartışılıp değerlendirilmesi sonrasında hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR