Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/6622 K.2023/10141

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Demirci Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2013 tarihli ve 2013/280 Soruşturma, 2013/160 Esas, 2013/73 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası gereği cezalandırılması ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluğuna karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Demirci Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 2014/32 Esas, 2015/319 sayılı Kararı ile sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizi, köy muhtarı olan sanığın eyleminin suç teşkil etmediğine, dava konusu yapının yarısının yıkık olup tehlike arz ettiğine ve yıkılması gerektiğine, suç işleme kastı da olmadığı halde cezalandırılmasının hukuka aykırı olduğuna dairdir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde köy muhtarı olan sanığın, katılan adına kayıtlı olan iki katlı binayı insan hayatını tehlikeye sokacak şekilde yıpranmış olması dolayısıyla tehlike arz ettiği gerekçesiyle, Köy İhtiyar Heyetince alınan 12.05.2013 tarih ve 31 no.lu yıkım kararını köy dışında ikamet eden katılana da bildirmeksizin yıktırdığı, katılanın şikayeti üzerine Demirci Kaymakamlığı İlçe İdare Kurulunun 26.04.2013 tarihli ve 2013/07 sayılı kararı ile sanık hakkında soruşturma izni verilmesine karar verildiği,

sanığın, katılana ait suça konu binayı tamir ettirmek yönünde herhangi bir işlem yapmaksızın binanın yıkılması yönünde ihtiyar heyetine karar aldırmak ve bu kararı usulüne uygun olarak katılana bildirmeksizin icra etmek suretiyle katılanın mağduriyetine neden olduğu iddia ve kabul edilerek icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan cezalandırılması yoluna gidildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 tarihli ve 2008/149 Esas, 2008/163 sayılı Kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci ve altıncı fıkralarındaki şartlar gözetilmek suretiyle seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme gibi diğer kişiselleştirme nedenlerinden önce hakim tarafından değerlendirilmesinin zorunlu bulunduğu nazara alınarak.

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması için suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmekte ise de.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 tarihli, 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında yer alan ''Kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği'' şeklindeki kabul karşısında, atılı görevi kötüye kullanma suçu açısından oluşan maddi zararın neden ibaret olduğunun somut olarak belirlenmesinden, sanığa bu zararı giderme imkanı tanınmasından ve suçtan kaynaklı zararın giderilip giderilmediğinin araştırılmasından sonra,

sanığın kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları da irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin 6 ncı fıkrasındaki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin "Suçtan doğan zararın karşılanmadığı anlaşılmakla yasal şartları oluşmadığından" şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında takdiri indirim nedeniyle sanığın cezasından 1/8 oranında indirim yapılacağı belirtildiği halde, gerekçe kısmında 1/6 oranında indirim yapılmasına karar verildiği ifade edilmek ve indirim bu oran üzerinden yapılmak suretiyle çelişkiye düşülmesi, Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı maddenin 5 inci fıkrası gereğince hak yoksunluğuna hükmolunmaması, Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR