Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/7018 K.2023/10325

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.09.2015 tarihli ve 2014/29814 Soruşturma, 2015/10315 Esas, 2015/8683 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.12.2015 tarihli ve 2015/638 Esas, 2015/982 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci maddesi uyarınca hapis cezasının ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresi belirlenmesine hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu, görevli olmadığı bir dosyaya ilişkin olarak ceza aldığı, bilirkişi incelemesi yaptırılmadığı, eksik araştırma ile hüküm kurulduğu, suç kastının olmadığı, maddi zararın oluşmadığı ve Yargıtayca resen gözetilecek sebeplerle hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde Kayseri 6. İcra Müdürlüğünde (Müdürlük) müdür yardımcısı olarak görev yapan sanığın, Müdürlüğün 2010/4307 Esas sayılı dosyası ile yapılan takip sırasında haczedilerek yediemin sıfatıyla katılana bırakılan aracın muhafazasına ilişkin yedieminlik ücreti konusunda, dosyanın 28.07.2011 tarihinde haricen tahsilat yolu ile kapatılmasına,

haczin kaldırılmasına ve katılan vekilinin dilekçe ile başvurarak yedieminlik ücretinin tahsili için 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 88 inci maddesinin beşinci fıkrasına göre işlem yapılmasını talep etmesine rağmen, anılan dosyanın borçlusuna tebligat gönderme dışında herhangi bir işlem yapmayıp aracın satışı için de İcra Tetkik Merciine başvurmayarak atılı suçu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, Mahkemece; atılı suçtan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Hakkında mahkumiyet hükmü kurulan ve suç tarihinde Kayseri 6. İcra Müdür Yardımcısı olup soruşturma ve kovuşturma iznine tabi olmayan sanığın yargılama konusu eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen suça ilişkin olduğu,

17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (7188 sayılı Kanun) 24 üncü maddesiyle yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası ile basit yargılama usulünün getirildiği ancak Anayasa Mahkemesinin 16.03.2021 tarihli ve 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 14.01.2021 tarihli,

2020/81 Esas ve 2021/4 sayılı Kararı ile yargılama aşamasında olup henüz "kesinleşmiş hükümle sonuçlanmamış" dosyalar açısından Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan "...hükme bağlanmış..." ibaresinin "basit yargılama usulü" bakımından iptal edildiği ve bu kararın sonuçları itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğu anlaşılmakla,

5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi gereğince "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR