Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/8086 K.2023/12652

2)Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 28.06.2019 tarihli ve 2018/5811 Esas, 2019/1697 sayılı Kararı ile; istinaf başvurusunun esastan reddi, 3)Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 18.09.2020 tarihli ve 2018/5811 Esas, 2019/1697 sayılı ek Kararı ile; temyiz talebinin reddi. TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 28.06.2019 tarihli ve 2018/5811 Esas, 2019/1697 sayılı asıl Kararı ile 18.09.2020 tarihli ek Kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

15.07.2020 tarihli ve 31186 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7249 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 59 uncu maddesine eklenen 5 inci fıkra ile avukatların görevlerinden doğan veya görev sırasında işledikleri suçlar nedeniyle verilen bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin kararları hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmayacağı hükmünün getirildiği ayrıca 7343 sayılı Kanun'un 15 inci maddesi ile 1136 sayılı Kanun'a eklenen ve 30.11.2021 tarihinde yürürlüğe giren geçici 24 üncü madde

ile de anılan Kanun'un 59 uncu maddesinin 5 inci fıkrasının, bu tarihten itibaren 15 gün içinde talep etmek koşuluyla avukatların görevlerinden doğan veya görev sırasında işledikleri suçlar nedeniyle bölge adliye mahkemesi ceza dairelerince 15.07.2020 tarihinden önce verilmiş kesin nitelikteki kararları hakkında da uygulanmasına olanak sağlandığı,

bu itibarla sanığın Bölge Adliye Mahkemesince verilen karara yönelik 12.10.2020 tarihli temyiz isteminin 1136 sayılı Kanun'un geçici 24 üncü maddesindeki 15 günlük süre içinde yapılmış talep olduğunun Anayasa'nın 36 ncı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddelerinde düzenlenen hak arama özgürlüğünün doğal bir sonucu olarak kabulü gerektiği, kaldı ki sanığın 13.12.2021 havale tarihli dilekçesiyle bu süre içerisinde de temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine ilişkin 18.09.2020 tarihli ek kararın kaldırılarak esasın incelenmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 1136 sayılı Kanun'un 59 uncu maddesinin beşinci fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2016 tarihli ve 2016/11681 Soruşturma, 2016/3078 Esas, 2016/365 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında avukata çıkar karşılığında iş getirme suçundan 1136 sayılı Kanun'un 59 uncu maddesi uyarınca son soruşturmanın açılması kararı verilmesi talep edilmiştir.

2.Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.12.2016 tarihli ve 2016/242 Esas, 2016/274 sayılı Kararı ile sanık hakkında avukata çıkar karşılığında iş getirme suçundan, 1136 sayılı Kanun'un 48 inci maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca yargılamasının yapılması ve delillerin takdiri için 1136 sayılı Kanun'un 59 uncu maddesine göre son soruşturmanın Adana Ağır Ceza Mahkemesinde açılıp yapılmasına karar verilmiştir.

3.Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.05.2018 tarihli ve 2016/483 Esas, 2018/309 sayılı Kararı ile sanık hakkında avukata çıkar karşılığında iş getirme suçundan, 1136 sayılı Kanun'un 48 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası karşılığı 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiştir.

4.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 28.06.2019 tarihli ve 2018/5811 Esas, 2019/1697 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

5.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 18.09.2020 tarihli ve 2018/5811 Esas, 2019/1697 sayılı ek Kararı ile sanığın temyiz talebi reddedilmiştir.

6.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özet olarak; karar tarihi itibarıyla hüküm kesin olduğundan sanığın temyiz talebinin yerinde olmadığından bahisle ek kararın onanması görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi, 7249 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile 1136 sayılı Kanun'da yapılan değişiklik sonucu hakkında verilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair hükmün temyizinin mümkün hale geldiğine, ... ile aralarındaki ilişkinin çıkar karşılığında olmadığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ve temyiz dilekçesinde belirtilen sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Adana Barosuna kayıtlı avukat olan sanığın, sigorta ve trafik takip işleri yapan ...'ı ölümlü ve yaralamalı trafik kazalarında ücret ve çıkar karşılığında kendisine iş getirmeye aracı kıldığı iddiasıyla açılan kamu davasında, mahkemece; sanığın eylemi sabit görülerek avukata çıkar karşılığında iş getirme suçundan cezalandırılmasına hükmedilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmeyerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin üçüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması sonuca etkili görülmediğinden, yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince hak yoksunluğuna hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi ise aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştirilen hususlar dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

1.Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 18.09.2020 tarihli ve 2018/5811 Esas, 2019/1697 sayılı ek Kararının, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

2.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 28.06.2019 tarihli ve 2018/5811 Esas, 2019/1697 sayılı Kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiriler dışında hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,