Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/8143 K.2023/268

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 04.02.2016 tarihli ve 2016/946 Soruşturma, 2016/2452 Esas, 2016/1865 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında tefecilik suçuna ilişkin olay anlatımı ile özel belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 207 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2016 tarihli ve 2016/109 Esas, 2016/220 sayılı Kararı ile sanık hakkında ek savunması alınarak tefecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 241 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci ve 53 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, ceza miktarının fazla tayin edildiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın kuyumculuk alanında faaliyet göstermek üzere vergi mükellefiyeti tesis ettiği şirketin 2010-2011 takvim yıllarına ait hesapları ve işlemleri incelendiğinde esas faaliyet konusunun yerine iş yerinde bulunan pos cihazlarını kredi kartı sahiplerinin nakit ihtiyaçlarının karşılanması amacıyla kullandırdığı ve bunun karşılığında faiz komisyon geliri elde ettiği Gaziantep Vergi Denetim Kurulunun 03.03.2015 tarihli görüş ve öneri raporu içeriği, aynı tarihli Vergi Tekniği raporu içeriği ve tüm dosya kapsamıyla sabit olduğu kabul edilerek Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/109 Esas, 2016/220 sayılı Kararıyla sanığın zincirleme tefecilik suçundan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın 15.06.2010 ve 30.10.2011 tarihleri arasında kazanç elde etmek amacıyla iş yerinde bulunan POS cihazlarından gerçek bir mal veya hizmet alım satımına dayanmayacak şekilde komisyon karşılığı birden çok kişiye ait kredi kartından çekim yaptığı kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiş ise de; aşamalardaki savunmasında üzerine atılı suçu işlemediğini, pos cihazı kullanılarak yapılan harcamaların gerçek işlemlere dayandığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından, sanığın tefecilik yapıp yapmadığı hususunda kolluk marifetiyle araştırma yaptırılması,

vergi incelemesi raporunda 1.000,00 TL üzeri miktarlarda kredi kartından çekim yaptırdığı belirlenen şahıslardan suçu aydınlatmaya yeterli olacak kadarının tanık sıfatıyla beyanlarının alınması sonrasında hasıl olacak sonuca göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2016 tarihli ve 2016/109 Esas, 2016/220 sayılı Kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,