Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/8470 K.2023/338

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/436 Esas sayılı birleşen dava dosyası

1.Hatay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.01.2013 tarihli ve 2013/870 Soruşturma, 2013/314 Esas, 2013/171 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında tefecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2015 tarihli ve 2013/71 Esas, 2015/111 sayılı Kararı ile sanık hakkında tefecilik suçundan mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

3.Bahse konu kararın katılan vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 04.07.2019 tarihli ve 2018/1205 Esas, 2019/6791 sayılı Kararı ile sanığın aynı suçtan yargılandığı Hatay 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/10 Esas sayılı dosyasında suç ve iddianame tarihleri itibarıyla hukuki kesinti bulunmadığı ve her iki dosyanın birleştirilmesinden sonra zincirleme suç hükümlerinin de dikkate alınarak yüklenen suçtan mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.01.2020 tarihli ve 2019/436 Esas, 2020/14 sayılı Kararı ile dosyanın sanığın aynı suçtan yargılaması devam eden ve bozma ilamında bahsi geçen Hatay 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/480 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

B. 2019/480 Esas sayılı asıl dava dosyası

1.Hatay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.12.2012 tarihli ve 2012/11047 Soruşturma, 2012/5689 Esas, 2012/3224 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında tefecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 241 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Hatay 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2013 tarihli ve 2013/10 Esas, 2013/645 sayılı Kararı ile sanık hakkında tefecilik suçundan mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

3.Bahse konu kararın katılan vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 04.07.2019 tarihli ve 2015/11042 Esas, 2019/6787 sayılı Kararı ile sanığın aynı suçtan yargılandığı Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/71 Esas sayılı dosyasında suç ve iddianame tarihleri itibarıyla hukuki kesinti bulunmadığı ve her iki dosyanın birleştirilmesinden sonra zincirleme suç hükümlerinin de dikkate alınarak yüklenen suçtan mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde Hatay 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.02.2021 tarihli ve 2019/480 Esas, 2021/148 sayılı temyiz incelemesine konu Karar ile sanık hakkında zincirleme tefecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 241 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 52 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 5 gün karşılığı 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunluğu uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafii Av. ... 23.02.2021 havale tarihli dilekçesi ile sanığın suçu işlediğine ilişkin soyut beyanlar dışında delil bulunmaması karşısında hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu sebebiyle kararı temyiz etmiştir. 2.Sanık müdafii Av. ... 24/02/2021 havale tarihli dilekçesi ile sanığın suçu işlediğini gösterir şüpheden uzak bir delil bulunmaması karşısında hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu sebebiyle kararı temyiz etmiştir.

III. GEREKÇE

1.Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 241 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan, 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2.Mağdurların ve sanıkların alınan beyanları ile dosya içerisinde bulunan senet birlikte değerlendirildiğinde en son suç tarihinin 15/01/2011 olarak kabul edilmesi gerektiği ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Hatay 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.02.2021 tarihli ve 2019/480 Esas, 2021/148 sayılı Kararına yönelik sanık müdafiilerinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,