Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/9873 K.2023/13057

2)İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 10.01.2019 tarihli ve 2018/1779 Esas, 2019/56 sayılı Kararı ile; istinaf başvurusunun esastan reddi, 3)İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 21.02.2019 tarihli ve 2018/1779 Esas, 2019/56 sayılı ek Kararı ile; temyiz isteminin reddi. TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 21.02.2019 tarihli ve 2018/1779 Esas, 2019/56 sayılı ek Kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.11.2006 tarihli ve 2006/213-229 sayılı Kararında ayrıntısı açıklandığı üzere; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci, 231 inci maddesinin ikinci ve 232 nci maddesinin altıncı fıkraları gereğince kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, merci ve başvuru şeklinin açıkça gösterilmesi gerektiği, aksi halde aynı Yasa'nın 40 ıncı maddesi uyarınca eski hale getirme nedenlerinin oluşacağı, 21.02.2019 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek Kararda ise temyiz süresi yanıltıcı bir şekilde 15 gün olarak gösterilerek anılan hükümlere aykırı davranıldığı, bu itibarla sanık müdafiinin 26.02.2019 tarihinde tebliğ edilen ek Kararı 07.03.2019 tarihinde süresinde temyiz ettiği anlaşılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine dair verilen ek Kararın; 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden sanık müdafiinin ek Kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul 48. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.06.2018 tarihli ve 2017/178 Esas, 2018/390 sayılı Kararı ile sanığın görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları gereğince hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

2.Sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 10.01.2019 tarihli ve 2018/1779 Esas, 2019/56 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 21.02.2019 tarihli ve 2018/1779 Esas, 2019/56 sayılı ek Kararı ile sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereği “temyiz isteminin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; savunmalara itibar edilmeksizin, suçun unsurları oluşmadan mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğu, sanığın İcra ve İflas Kanunu'nun gereklerini yerine getirdiği, sanık tarafından icra dosyası borçlusuna herhangi bir menfaat sağlanmadığı hususlarına ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen;“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR