Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/193 K.2023/7442

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.04.2013 tarihli ve 2013/3810 Soruşturma, 2013/1466 Esas, 2013/94 numaralı İddianamesiyle sanıklar hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 59 uncu maddesi uyarınca son soruşturmanın açılması kararı verilmesi talep edilmiştir.

2. Tarsus 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.06.2013 tarihli ve 2013/64 Esas, 2013/177 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci ve beşinci fıkraları uyarınca yargılamalarının yapılması ve delillerin takdiri için 1136 sayılı Kanun'un 59 uncu maddesine göre son soruşturmanın Adana Ağır Ceza Mahkemesinde açılıp yapılmasına karar verilmiştir.

3. Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.04.2014 tarihli ve 2013/376 Esas, 2014/203 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatlerine hükmolunmuştur.

4. Hükümlerin katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 26.01.2021 tarihli ve 2020/1434 Esas, 2021/270 sayılı Kararıyla sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi yerine beraatlerine karar verilmesi sebebiyle hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma sonrası, Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.04.2021 tarihli ve 2021/75 Esas, 2021/168 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası karşılığı 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... ve müdafii ile sanık ..., mahkumiyet hükümlerinin bozulması istemiyle, temyiz talebinde bulunmuşlardır.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde avukat olan sanıklar hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan yapılan yargılamada, katılanlar adına takip ettikleri Adana 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/424 Esas sayısı dava dosyasında, 22.12.2011 tarihli duruşmada mahkemece gider avansının ödenmesi için verilen kesin süreye rağmen bu ödemeyi yapmayarak davanın usulden reddedilmesine neden oldukları ve bu suretle üzerlerine atılı suçu işledikleri kabul edilerek mahkumiyetlerine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanıklar hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince hak yoksunluğuna hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştirilen husus dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların ve sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanıklar hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle aynı Kanun'un 52 nci maddesinin üçüncü fıkrasına ve 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuş ancak tespit edilen bu hukuka aykırılığın Dairemiz tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle sanıkların ve sanık ... müdafiinin Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.04.2021 tarihli ve 2021/75 Esas, 2021/168 sayılı Kararına yönelik temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının 1 ve 2 numaralı bölümlerindeki dördüncü paragrafların "5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince, kısa süreli hapis cezasının sanığın kişiliğine,

sosyal ve ekonomik durumuna ve yargılama sürecindeki davranışlarına göre takdiren 75 tam gün adli para cezasına çevrilmesine ve aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca da sanığın sosyal ve ekonomik koşulları ile gelir seviyesi nazara alınarak 1 gün karşılığı takdiren 20,00 TL'den hesap edilerek kısa süreli hapis cezası yerine sanığın neticeten 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına," şeklinde değiştirilmesi suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,