Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/4698 K.2025/1971

Mahallî mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.06.2021 tarihli ve 2021/5-43 Esas, 2021/287 sayılı Kararında da açıklandığı üzere sanık ile katılan arasındaki vekalet ilişkisinde kamu otoritesi ve kamu gücünün kullanılmadığı,

söz konusu paranın teslim edilmesinin sanığın avukat olmasının doğal sonucu değil katılanlar tarafından şahsına duyulan güven ilişkisi nedeniyle verilen ahzu kabz yetkisi kapsamında gerçekleştirildiği ve buna bağlı olarak da aralarındaki ilişkinin hizmet ilişkisi kapsamında kaldığı gözetildiğinde, sanığın eyleminin sübutu halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 155/2. maddesinde tanımı yapılan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gözetilerek,

yapmış olduğu işler kapsamında masraf ve vekalet ücreti olarak alacağının, tahsil ettiği miktarlardan düşülmesi suretiyle uhdesinde kalan para bulunup bulunmadığına dair bilirkişi raporu alınması sonrasında sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile suç vasfında hataya düşülerek, sanığın zimmet suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.09.2011 tarihli ve 2011/5-104 Esas, 2011/183 sayılı Kararında belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesinin uygulanmamasının kazanılmış hak niteliğinde olduğu ve 08.12.2014 tarihli aleyhe temyiz bulunmayan hükmün Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 28.11.2019 tarihli ilamıyla kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla bozulmasına karar verilmesi nedeniyle sanık hakkında 53/5. madde ve fıkrası gereğince hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,