Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2023/6416 K.2023/11148

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 12.09.2022 tarihli ve 2020/2888 Esas, 2022/45 sayılı ek Kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Adana 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2020 tarihli ve 2018/26 Esas, 2020/645 sayılı Kararı ile sanık hakkında tefecilik suçundan açılan kamu davasında beraat kararı verilmiştir.

2.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 12.01.2022 tarihli ve 2020/2888 Esas, 2022/45 sayılı Kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün kaldırılarak sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 5 tam gün karşılığı 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmolunmuştur.

3.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 12.09.2022 tarihli ve 2020/2888 Esas, 2022/45 sayılı ek Kararı ile sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; usule uygun tebligat yapılmadığına, tanık beyanlarının yanlış değerlendirildiğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanığın beraat etmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilip 09.03.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı 5271 sayılı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 07.09.2022 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR