Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2024/3437 K.2025/6472

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

Ankara 49. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2021 tarihli ve 2019/323 Esas, 2021/466 sayılı Kararı ile sanığın üzerine atılı tefecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241/1, 43/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2 yıl 5 ay hapis ve 9.990,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53. maddesi gereği hak yoksunluğu uygulanmasına hükmolunmuştur.

Ankara 62. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.12.2021 tarihli ve 2021/488 Esas, 2021/280 sayılı Kararı ile sanığın atılı suçtan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereği beraatine hükmolunmuştur.

Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2022 tarihli ve 2021/713 Esas, 2022/868 sayılı Kararı ile sanığın atılı suçtan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e-son maddesi gereği beraatine hükmolunmuştur.

B. İstinaf

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 13.03.2023 tarihli ve 2023/205 Esas, 2023/479 sayılı Kararı ile Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2022 tarihli ve 2021/713 Esas, 2022/868 sayılı Kararına yönelik istinaf talebine ilişkin dosyanın aynı dairenin 2021/1954 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 13.03.2023 tarihli ve 2022/1358 Esas, 2023/478 sayılı Kararı ile Ankara 62. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.12.2021 tarihli ve 2021/488 Esas, 2021/280 sayılı Kararına yönelik istinaf talebine ilişkin dosyanın aynı dairenin 2021/1954 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar vermiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 14.06.2023 tarihli ve 2021/1954 Esas, 2023/1368 sayılı Kararı ile ilk derece mahkemelerince verilen beraat ve mahkumiyet hükümleri kaldırılarak sanığın zincirleme tefecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 241/1, 43/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 625 tam gün karşılığı 18.750,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sanık müdafii temyiz dilekçesinde; mağdurların kovuşturma aşamasındaki beyanları gereği sanığın mağdurlara altın satmış olduğu, faizle para vermediği gözetilerek hakkında beraat hükmü kurulması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile mahkumiyet hükmü kurulduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Tefecilik suçunun konusunu, kazanç elde etmek amacıyla başkasına verilen ödünç paranın oluşturduğu, 5237 sayılı Kanun'un 2. maddesindeki “Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz.

Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz” düzenlemesi de dikkate alındığında, suç tarihinde kuyumcu olan sanığın, mağdurlara vadeli şekilde altın satıp karşılığında düzenlediği faturalarda çok daha yüksek miktarda altın teslim edilmiş gibi göstermek sureti ile icra takibi başlatarak kazanç elde ettiği kabul edilmiş olsa dahi, tefecilik suçunun konusunu tedavüle konan, ekonomik değeri olan ve ödeme aracı olarak kullanılan paranın oluşturduğu gözetildiğinde,

sanığın eylemlerinin tefecilik suçunu oluşturmayacağından bahisle sanık hakkında ilk derece mahkemeleri tarafından kurulan beraat hükümlerine yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmesi, mahkumiyet hükmünün ise kaldırılarak beraatine karar verilmesi gerektiği nazara alınmadan, suçun maddi unsurunu oluşturan konuda yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR