Yargıtay 5. Hukuk Dairesi E.2024/12102 K.2025/9081

Taraflar arasında görülüp kesinleşen 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasında İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar temyiz edilmeksizin 10.10.2017 tarihinde kesinleşmiştir.

Davacı idare vekili 07.08.2023 dilekçesiyle; dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca yapılan yenileme çalışmaları sonucu dava konusu taşınmazın yüzölçümünün ve irtifak alanının değiştiğini, yeni durum üzerinden kararın düzeltilmesi gerektiğini, mevcut haliyle kararın infaz edilemediğini ileri sürerek tavzih talebinde bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince 11.09.2023 tarihli ek karar ile davalı idare vekilinin tavzih isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin ikinci fıkrasının ''Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez.'' hükmü gözetildiğinde, hükmü değiştirecek şekilde tavzih kararı verilmesinin usul ve kanuna uygun olmayacağı anlaşıldığından, tavzih talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.