Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2006/18360 K.2010/8890

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz dilekçesinin içeriği ve gerekçesine göre, beraat eden sanık ...’le ilgili temyizin bulunmadığı, temyizin mahkum olan sanık ...’le ilgili olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın 7/2 ve 5252 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 9/3.maddeleriyle Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 23.2.1938 günlü 1937/23 – 1938/9 sayılı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 25.5.1999 günlü 133/142 sayılı kararları ışığında;somut olayla ilgili 765 sayılı TCY’nın, 492/1, 522, 55/3, 647 sayılı Yasanın 4,6.

5237 sayılı TCY’nın 142/1-b,143, 168/1, 31/3, 50, 116/2-4, 31/3, 50. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda, Mahkemece 765 sayılı Yasa uyarınca kurulan hükmün sanık yararına olduğu anlaşılmış; diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5395 sayılı Yasanın 23 ve 24. maddelerinin değerlendirilmesi zorunluluğu, #########