Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2006/20447 K.2010/11181

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre;suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yakınanın park etmesi için tanık ... ...'a bıraktığı otosunu, adı geçen tanığın cadde üzerine park ettikten sonra, anahtarını araç üzerinde takılı olarak bırakıp başka müşterilerle ilgilendiği sırada, sanığın kapısı açık olan otoya binip üzerindeki anahtarla çalıştırarak 20-25 metre kadar gittiği ve olayı gören diğer tanık ... ...'ın ikazı üzerine kesintisiz izleme ile kovalandığı ve trafik akışının durması üzerine oto ile kaçamayacağını anlayan sanığın yaya olarak kaçtığı sırada yakalandığının anlaşılması karşısında; sübut bulan suçun, suç tarihi itibariyle 765 sayılı TCK'nın 491/ilk.maddesine uyduğu gözetilmeden, lehe yasanın belirlenmesi için yapılan değerlendirme sırasında anılan Yasanın 493/2.maddesinin hükme esas alınması,

2-Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 491/ilk, 62, 522/1(pek aşırı).maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 141/1,143/1,35/2,53. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın alt ve üst sınırları bakımından,anılan Yasanın 7/2,5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında, lehe olan yasanın uygulama sırasında mahkeme tarafından belirlenmesinde zorunluluk bulunması, Kabule göre de;

3- Kasten işlenen suçlarda hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,