Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2006/20651 K.2010/15335

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın temyizi olanaklı bulunmayıp 5271 sayılı CMK.nun 231/12. maddesi uyarınca itirazı olanaklı kararlardan olduğu ve aynı Yasanın 264/1. maddesi uyarınca Üst Cumhuriyet Savcısı yönünden de yasa yoluna başvuruda ve mercide yanılmanın haklarını ortadan kaldırmayacağının anlaşılması karşısında; anılan Yasanın 264/2. maddesi uyarınca itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye, Mahkemesince iletilmek üzere dosyanın incelenmeden İADESİNE,

II-Sanık ...’ın yakınan ...’a karşı işlediği hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanık ...’ın, önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmıştır.

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkum olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uygulanmamış ise de, hükümlülüğün doğal sonucu olup infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, hırsızlığın, gece sayılan zaman diliminde işlendiğinin anlaşılması karşısında; aynı Yasanın 6/1-e maddesi aracılığıyla 143/1. maddesiyle hükmolunan cezadan artırım yapılması gerektiği düşünülmeden, yazılı biçimde karar verilmesi, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı,

“değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanığın kastı ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde bu maddeye düzenleme amacının dışında yorumlar getirilerek hükmolunan cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

III-Sanık ...’ın yakınan ...’e karşı işlediği hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanığın kastı ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde bu maddeye düzenleme amacının dışında yorumlar getirilerek hükmolunan cezadan indirim yapılması,

2-Sanığın yakalandığında, suç konusu eşyanın bir kısmını sakladığı yeri kendiliğinden göstererek yakınana geri verilmesini sağladığının anlaşılması karşısında; yakınandan isteğe bağlı kısmi geri verme nedeniyle rızası sorulup sonucuna göre; sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 168/1-4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı biçimde uygulama yapılması,

3-5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/2. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın, iki suç ortağı arkadaşı ile birlikte gece sayılan zaman diliminde asma kilidini diğer bir alet kullanmak suretiyle açarak girdikleri bakkaldan hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCK.nun 142/2-d maddesindeki hırsızlığın yanı sıra aynı Yasanın 116/2-4, 119/1-c maddelerindeki geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğu gözetilip bu suçtan da hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

4-Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 493/2-son, 522/1. (pek hafif), 40. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/2-d, 143/1, (yakınandan kısmi geri verme nedeniyle rızası sorularak sonucuna göre 168/1-4), 53, 63; 116/2-4, 119/1-c (5271 sayılı CMK.nun 253, 254.), 53, 63. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezaların alt ve üst sınırları bakımından; hırsızlık suçunda isteğe bağlı kısmi iade nedeniyle 5237 sayılı CMK.nun 168/1-4. maddesi; işyeri dokunulmazlığını bozma suçunda uzlaşma hükümlerinin uygulanması halinde 5237 sayılı TCK.nun; aksi halde 765 sayılı Yasanın hükümlerinin sanık yararına olduğunun gözetilmesi zorunluluğu,

5-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkum olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesiyle uygulanma yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,