Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/22500 K.2010/13431

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelemede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hırsızlık suçunun gece sayılan zaman dilimi içinde işlendiğine ilişkin dosya kapsamında delil bulunmadığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca yapılan karşılaştırmada, 5237 sayılı TCK’nun 143. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2- Yakınana ait aracın kapısını sert bir cisimle zorlayıp açıp, düz kontak yöntemi ile götüren sanıkların eyleminin, 5237 sayılı TCK’nun 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanı sıra, anılan Yasanın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunu da oluşturduğu gözetilerek, bu konuda değerlendirme yapılmaması,

3- Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 493/1, 522. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/1-b, 151/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında, sanıklar hakkında mala zarar verme suçuyla ilgili 5271 sayılı CMK’nun 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümleri de dikkate alınarak, yapılacak uygulamaya göre lehe yasanın saptanması zorunluluğu,

4- Yargılama giderinin kısa kararda “sanıktan tahsiline” gerekçeli kararda “sanıklardan tahsiline” denilmek suretiyle hükmün karıştırılması, ayrıca yargılama giderinin tahsil şeklinin gösterilmemesi,