Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/26242 K.2013/850

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hırsızlık suçu yönünden 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b ve 35/2. maddelerinin uygulanması gerektiği düşünülmeden, 141/1 ve 35/2. maddeleri ile hüküm kurulması. 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,

Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden;

somut olayda, paraya ihtiyacı olduğu için hırsızlık yapmaya karar veren ve suç arkadaşı ile birlikte girdiği mağdura ait evde vestiyer üzerinde duran ve içinde para olduğunu zannettiği cüzdanını alarak evden çıkan sanığın, suç kastını miktarı ne kadar olursa olsun cüzdan içindeki parayı çalmaya özgülendiği ve aksine bir savunma da ileri sürmediği anlaşıldığından, yerinde olmayan gerekçe ile anılan Yasa maddesinin uygulanması suretiyle cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış;

kasten işlenen suçlarda hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53/1-2-3. maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, cezaların yerine getirilmesi (infaz) aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiş; bu suça ve konut dokunulmazlığını bozma suçundan verilen düşme kararına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi yönünden de yapılan incelemede;