Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/1294 K.2013/12447

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/06/2007 ve 14/01/2010 tarihli tebliğnameleri ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkeme sanık hakkında, 647 sayılı Yasanın 6. maddesinde düzenlenen hapis cezasının ertelenmesine ilişkin müessesenin uygulanmasına yer olmadığına karar verirken kabul ettiği gerekçenin ve bu gerekçeye ilişkin ölçütlerin, hakimin takdir hakkı çerçevesinde objektif ve subjektif değerlendirmeye dayandırıldığı ve aynı ölçütlerin, 5271 sayılı CMK'nın 231/5-14. madde ve fıkralarında düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin yasal koşulları ile örtüştüğü kabul edilerek yapılan incelemede:

Şahsi çeviklik göstermek suretiyle, şikayeti devam eden yakınana ait eve giren ve 160 Türk Lirası değerinde bir adet altın bilezik çalan ve yakalandıktan sonra iade ve tazmin girişiminde bulunmayan sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522/1 (pek hafif değer) maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, (suç gece vakti işlenmişse 143/1), 53;

116/1 (suç gece vakti işlenmişse ayrıca 4. fıkra), 53. maddelerinde öngörülen cezaların alt ve üst sınırları ile konut dokunulmazlığını bozmak suçu bakımından 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaşma hükmü de değerlendirilip, sonucuna göre lehe yasanın saptanması gerektiği dikkate alınmadan yazılı şekilde uygulama yapılması, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesine aykırı ise de.

765 sayılı Yasa ile yapılan uygulamaya göre sonuç cezanın açıkça lehe olduğu anlaşıldığından, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

./..

-2-

...