KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2010/23660 E., 2013/8282 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Nisan 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.09.2010 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 günlü 2008/9-7-56 ve 13.05.2008 günlü 2008/10-101-113 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, “Kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmaz.
Bu durumda zorunlu savunman velev ki sanığın lehine gibi görünen bazı işlemler yapmış olsa; örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesinin verilmesi halinde, temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiğinin” anlaşılması karşısında.
Kuyucak Asliye Ceza Mahkemesinin 01.11.2006 günlü hükmü, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesinin verdiği yetki çerçevesinde iadesi üzerine, sanık ... aynı yargılamada hükümlü olan ...'ye mahkemenin istemi üzerine atanan savunmanı Av. ... tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği, atanan bu savunmandan hükümlünün haberdar olmadığından adı geçen hükümlüye Dairemizin 12.02.2009 gün, 2007/8586 Esas, 2009/2299 Karar sayılı ilamıyla tebligat yapılması için iadesine karar verildiği,
hükümlü yerine cezaevine müdürüne tebliğin yapılması üzerine Dairemizin 20.01.2010 gün, 2009/18438 Esas, 2010/165 sayılı ilamıyla tebligatın bizzat hükümlüye tebliğ edilmesi için tekrar iadesine karar verildiği, anılan kararın adı geçen hükümlüye tebliğ edildiği, hükümlünün kararı temyiz etmediği ancak hükümlüye yapılan tebligatta savunmanın temyizini kabul edip etmediği veya temyize onay verip vermediğinin belirtilmediğinin anlaşılması karşısında;
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2010/23660, K. 2013/8282, 17 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama