KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2012/12095 E., 2015/633 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Ocak 2015
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, yağma, tehdit
Karar Metni
444 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: I-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;
Sanıklar ... ve ...'ın suça konu traş bıçaklarının parasını ödemeden marketten çıktıkları sırada güvenlik görevlisinin müdahale ettiği, sanık...'ın güvenlik görevlisi ...'a bıçak çekerek boğuştuğu, sanık ...'ın ise kaçarak uzaklaştığı olayda;
sanık ...'ın diğer sanığın yağmaya dönüşen eylemine el ve işbirliği ile katıldığından bahsedilemeyeceği düşünülmeden, yerinde yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde denetime olanak vermeyecek şekilde uygulama yapılması kanuna aykırı ise de oluş ve dosya kapsamına göre suç tarihinde sanık ...'ın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 491/3. maddesinde belirtilen hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırlarına göre, aynı Yasanın 102/4, 104/2. maddesi ile 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/1-b, 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasanın 7/2,
5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 765 sayılı Yasanın sanık yararına olduğunun anlaşılması karşısında. 765 sayılı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının, suç tarihi olan 21.02.2005 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması;
Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nm 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2012/12095, K. 2015/633, 22 Ocak 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama