Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2012/24866 K.2013/6539

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yakınanın aşamalarda alınan beyanları, alınan kesin hekim raporuna göre, yakınanın olay nedeniyle basit tıbbi müdahale ile iyileşecek şekilde yaralandığının bildirilmesi, dosya kapsamındaki diğer bilgi, belge ve deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın yakınanı takip ederek oturduğu dairenin kapısının önüne gelip kapıyı açmak için anahtarı çıkartığı sırada arkasından yaklaşarak çantasını almak amacıyla kendisine doğru çekip bıçakla sapını kestiği, yakınanın arkasını dönerek çantasını vermemek için sanığa müdahale ettiği bu sırada, sanığın bıçak darbeleri neticesinde elinden yaralandığı,

sanığın da çantayı alarak olay yerinden kaçtığı olayda; sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a maddesine uyan yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 142/2-b maddesiyle uygulama yapılması, bu durumda aynı Yasanın 149/2. maddesine göre, "yağma suçunun işlenmesi sırasında kasten yaralama suçunun netice sebebiyle ağırlaşmış hallerin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır" hükmü karşısında;

sanığın yağma suçunu gerçekleştirirken, yakınanı basit tıbbi müdahale ile iyileşecek şekilde yaralama eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 87. maddesinde tanımlanan, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu kapsamında olmadığı ve yağma suçunun öğesi olduğunun gözetilmesinin gerekmesi,

2-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçu ile ilgili olarak uzlaşmaya ilişkin 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri değerlendirilmeden hüküm kurulması,

3-Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2011/6-166 esas, 2011/213 karar sayılı ve 18/10/2011 günlü kararında belirtildiği üzere, sanığın yakınanın İş Bankası ve Ziraat Bankasına ait kredi kartlarını farklı zaman aralığında haksız bir şekilde kullanarak kazanç sağlaması eyleminin mal varlığına yönelik bir suç olduğu, birden fazla banka veya kredi kartları aracılığıyla işlenmiş olmasının, korunan hukuki yararın katılanın mal varlığı olduğu gerçeğini değiştirmeyeceğinin anlaşılması karşısında. Ziraat Bankası ve İş Bankasından farklı zaman dilimi içerisinde para çeken sanığın eyleminin bir bütün olarak 5237 sayılı TCK'nın 245/1, 43/1. maddesinde yazılı zincirleme suçu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,