Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/3598 K.2013/24436

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31/01/2013 günlü kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın adli sicil kaydına ve getirtilen mahkeme ilamlarına göre, önceki suçların içinde tekerrüre esas alınan Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 1997/1704-1998/478 Esas sayılı kararına konu hırsızlık suçundan hükmedilen 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasının 12.10.1998 günü kesinleştiği, 11.11.1998 günü infaza verildiği,

Sanığın içtimalı başka cezalarından dolayı Sinop Asliye Ceza Mahkemesinin 25.04.1997 gün 1997/37 müt. Karar sayılı şartlı tahliye kararıyla şartlı tahliye olup; bihakkın tahliye tarihinin ise 05.02.2001 tarihi olduğu.

Ancak bu ilamla ilgili olarak sanık hakkında Antalya 4. Asliye Ceza mahkemesinin 20.04.1998 gün 1997/1694 esas, 1998/352 karar sayılı ilamıyla şartlı tahliye kararının 765 sayılı TCK'nun 17. maddesi uyarınca geri alındığı, kararın kesinleşmesi sonucunda geri alma işleminde Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından yapıldığı, sanığın içtimalı cezalarından oluşan cezaların infazı sonucu 23.05.2006 tarihinde şartlı tahliye ve 03.04.2026 günü bihakkın tahliye tarihinin bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanığın tekerrüre esas alınan “3 yıl 1 ay 15 gün” hapis cezasının suç tarihi olan 25.04.2003 gününden önce infaz edilip edilmediği,

edilmiş ise hangi tarihte infaz edildiği araştırılıp sonucuna göre, 765 sayılı TCK’nın 81/2-3. maddesinin uygulama koşullarının belirlenmesi ve bu cezanın infaz edilmediğinin tespit edilmesi halinde, sanığın aynı suçtan mükerrir sayılamayacağı dikkate alınarak, anılan Yasanın 522/1. madde ve fıkrasının “pek hafif” hükmünün sanık hakkında uygulanmasında zorunluluk bulunduğunun düşünülmemesi,