KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2015/5745 E., 2018/1301 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Şubat 2018
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Yağma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa ile değişik 23/1. maddesine göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılma kararında deneme süresinin üç yıl olarak değiştirildiği, ancak sanık hakkında hükmün açıklanmasına neden olan Büyükçekmece 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 01.04.2014 gün, 2011/1870 esas ve 2012/1 karar sayılı kararındaki suçun üç yıllık deneme süresi içinde 03.11.2011 tarihinde işlendiğinin anlaşılması karşısında, açıklanması geri bırakılan 01.10.2010 tarihli hükümde 5 yıllık denetim süresi öngörülmesi, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamış,
Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-) Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan sanık hakkında, 15/7/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5395 sayılı Yasanın 35/1. maddesi uyarınca sosyal inceleme raporunun alınmaması, alınmama gerekçesinin gösterilmemesi,
2-) Kanun koyucu; TCK'nın 168/1.maddesinde anlamını bulan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasında, suçun niteliğine göre ayrıma yer verip failin işlediği suç hırsızlık, mala zarar verme, güveni kötüye kullanma, dolandırıcılık v.s suçlarında uygulanacak indirim oranı 2/3 veya 1/2 iken, yağma suçlarında indirim oranının 1/2 veya 1/3 öngördüğü dikkate alınmadan yazılı şekilde uygulama yapılması,
3-) Kabule göre de;
5237 sayılı TCK 168/3.maddesinin, 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı Kanunun 61.maddesine aykırı davranılması,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2015/5745, K. 2018/1301, 20 Şubat 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama