Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2021/899 K.2021/16787

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 193 (2). maddesinin “sanık hakkında, toplanan delillere göre mahkûmiyet dışında bir karar verilmesi gerektiği kanısına varılırsa, sorgusu yapılmamış olsa da dava yokluğunda bitirilebilir.” hükmü, sanık hakkında ilk bakışta beraat kararı verilebilecek hâllerle sınırlı olarak dar bir biçimde yorumlanmamalıdır. Esasen ilk bakışta beraat kararı verilebilecek hallerde iddianame düzenlenmez. Düzenlense bile, bu iddianame iadeye mahkûmdur.

Ayrıca bu düzenleme başlangıçta sorgusu yapılmamış olsa da sanığın yokluğunda davanın bitirilebileceği hâl; “beraat kararı” ile sınırlı iken, 5353 sayılı Kanun değişikliğiyle, mahkemeye ve hâkime daha geniş bir takdir yetkisi vermek amacıyla, CMK henüz yürürlüğe girmeden maddedeki “Beraat kararı” ibaresi, “mahkumiyet dışında bir karar” olarak değiştirilmiştir.

Bu itibarla sanığın 5237 sayılı TCK’nın 32/1 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/3-a maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, 5237 Sayılı TCK’nın 32/1 maddesi yollaması ile TCK’nın 57/1. maddesi gereğince sanık hakkında koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbirine hükmedilmesine, sanığın toplum açısından tehlikeliliğinin ortadan kalktığının veya önemli ölçüde azaldığının doktor raporu ile tespit edilerek iyileşinceye kadar yüksek güvenlikli sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına,

dair kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşılmakla, tebliğnamenin, “sanığın 5271 sayılı CMK'nın 147, 191/3 ve 193. maddelerine aykırı olarak usulünce dinlenip savunması alınmadan gıyabında savunma haklarını kısıtlayacak şekilde hüküm kurulması,” gerekçesiyle bozulması yönündeki görüşüne iştirak edilmemiştir.