Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2022/8060 K.2024/3635

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kırklareli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.10.2018 tarihli ve 2017/162 Esas, 2018/289 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yağma suçundan, 5271 sayılı Yasa'nın 223 üncü maddesinin ikinci fıkrası (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

2. O yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf talebinde bulunulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 05.04.2019 tarihli ve 2018/3473 Esas, 2019/853 Karar sayılı kararı ile; "Olayın mağduru ve aynı zamanda tek görgü tanığı olan ... dinlenmeden, beyanları arasındaki çelişkiler giderilmeden, sanığın beraatine karar verilmesi" Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Kırklareli 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.12.2019 tarihli ve 2019/160 Esas, 2019/442 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yağma suçundan, 5271 sayılı Yasa'nın 223 üncü maddesinin ikinci fıkrası (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

4. O yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf talebinde bulunulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin,16.12.2020 tarihli ve 2020/638 Esas, 2020/3098 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm kaldırılarak, sanık hakkında yağma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 148, 168/3-1, 62, 53, 63 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafilerinin Temyiz Sebepleri

Bölge Adliye Mahkemesinin yeni bir müdafii atayarak yaptığı yargılama usul ve yasaya aykırı olduğuna,16.12.2020 tarihinde usulüne uygun bir duruşmada yapılmadığına, uyap üzerinden duruşma zaptına baktıklarında sanık, mağdur, müdafii beyanı ve karar hiç birinin olmadığına, gerekçeli karardaki beyanların sanığa ait olduğunun kabul edilemeyeceğine, mağdurun alkollü olduğunu ifadesini dahi hatırlamadığını daha sonra parayı kendisinin bulduğunu söylediğine, mağdurun ifade sırasında ayırtım gücü yerinde olmadığına, delil yetersizliğine, olayın tek tanığının mağdur ve mağdurun beyanlarının da çelişkili olduğuna, Bölge Adliye Mahkemesinin mağduru dinlemeden karar verdiğine, usulüne uygun bir yargılama yapıldığını gösteren zaptın uyapta olmadığına, suçun oluşmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olayın tek tanığının mağdur olması ve mağdurun beyanlarının da çelişkili olması, mağdur beyanları dışında bir delilin mevcut olmaması, sanığın üzerine atılı suçu inkara yönelik beyanları ve tüm dosya kapsamı gözönünde bulundurularak, sanığın üzerine atılı "nitelikli yağma" suçunu işlediğine dair mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak somut, net ve inandırıcı delil bulunmadığından, atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin ... olmaması nedeniyle, sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

2. Mağdurun beyanı, dava dosyasında mevcuttur.

3. Sanığın üzerine atılı suçu kabul etmediği görülmüştür.

4. Mağdurun yaralanmasına ilişkin rapor dava dosyasında mevcuttur.

5. Sanığın adli sicil kaydı dava dosyasına eklenmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince duruşmalı olarak yapılan inceleme sonucunda, İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm kaldırılarak, mağdurun olay nedeniyle dosyada mevcut adli rapora göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, mağdur zararının soruşturma aşamasında giderildiği, mağdurun soruşturma aşamasında alınan ilk beyanında olayı ayrıntısı ile anlatmış olması, sonradan arkadaşı olan ve aralarında husumet de bulunmayan sanık lehine ifadesini değiştirmesi karşısında, sanığı cezadan kurtarmaya yönelik sonraki beyanlarının hükme esas alınamayacağından, Hukukî Süreç başlığı altında (4) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen hükmün kurulduğu belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Mağdur ve sanığın arkadaş oldukları ve olay günü alkol aldıkları, sanığın suçlamayı inkar ederek saat 17.00-18.00 sıralarında mağdur ile ikametlerinin arka taraflarında tüfek ile atış yaptıklarını, tanık A. B.'nin mağdur ile sanığın olay günü öğleden sonra saat 4-5 gibi evinin önünde tartıştıklarını duyduğunu beyan ettikleri, mağdurun ise aşamalarda değişen beyanda bulunup, istikrarlı beyanda bulunmadığı olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında istikrarla vurgulandığı üzere.

"Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği ... olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir.

Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir.

Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkumiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır.

Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir."

Ceza yargılaması sonucunda mahkûmiyet kararının verilebilmesi için suç oluşturan fiilin sanık tarafından işlendiğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak, herkesi inandıracak şekilde kanıtlanması ve şüphenin masumiyet karinesinin gereği olarak sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği (Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 38/4. maddesi, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi 6/2. maddesi, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi 11. maddesi) de nazara alınarak, sanığın üzerine atılı eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunamadığından şüpheden sanık yararlanır ilkesi de nazara alınarak,

sanık hakkında yağma suçundan beraat kararı verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şeklide mahkûmiyet kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin,16.12.2020 tarihli ve 2020/638 Esas, 2020/3098 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,