Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/10139 K.2024/11665

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun, sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanık hakkında bozma öncesi verilen Malatya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/414 Esas, 2015/614 Karar sayılı hükmü ile sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2-3-e, 35, 62. maddeeleri uygulanarak neticeten 3 ay 22 gün hapis cezasına hükmedildiği, bozma sonrası kurulan hükümde; sonuç cezanın 3 ay 22 gün olarak belirlenmesi yerine, 1 yıl 8 ay hapis cezası olarak belirlenmek suretiyle sanığın kazanılmış ... gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurularak 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz isteği bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,