Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/12881 K.2025/2434

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: İddianame içeriği ve dosya kapsamına göre; sanığın olay günü 00.45 sıralarında ikametine alkollü bir şekilde gelerek babası olan şikâyetçi Şerif'ten para istediği, Şerif'in 'bu saatte parayı ne yapacaksın, gel yat" demesi üzerine sinirlenerek yüksek sesle bağırmaya başladığı, tekme ve yumrukla kapı ve duvarlara vurduğu,

Şerif'in oğlunu sakinleştirmeye çalıştığı ancak sanığın, Şerif'in boğazına sarılarak "babamsın yoksa seni keserim" dediği ve mutfağa giderek ekmek bıçağı alması üzerine Şerif'in de korkarak dışarı kaçtığı iddia olunan olayda; sanığın eyleminin yağmaya teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.