Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/12909 K.2025/2952

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; silahla tehdit ve kasten yaralama suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak.

Polis memuru olan katılan ...’nın sanık hakkındaki bazı adli işlemlerde yer aldığı, aralarında mahkemeye intikal etmiş davalar bulunduğu, bu gelişmeler nedeniyle tarafların birbirlerine husumetli olduklarının anlaşıldığı olayda, olay günü ...’in sivil olarak bir kahvehanenin önünde bulunuyor iken oradan geçen ...’nun ona “senin ananı avradını sikeceğim, senin yüzünden ceza aldım, seni yaşatmayacağım, sen şerefsizsin, orospu çocuğusun, sana bunların hesabını soracağım” diyerek ...’e saldırdığı,

mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaraladığının sabit olduğu anlaşılmakla, sanığın yaralamadan önceki tehdit içeren sözlerinin, yaralama eyleminin irade açıklaması niteliğinde olduğu ve eylemin bir bütün halinde silahla kasten yaralama suçunu oluşturduğu gözetilmeden, silahla tehdit suçundan ayrıca mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

II. KARAR