Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/13299 K.2023/10309

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2009 tarihli ve 2009/356 Esas sayılı İddianame ile sanık hakkında tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 170 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca cezalandırılma istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.06.2010 tarihli ve 2009/145 Esas, Esas, 2010/108 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 62 nci maddeleri uyarınca 25 gün; aynı Kanun'un 170 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve 62 nci maddeleri uyarınca 5 hapis cezası ile cezalandırılımasına, ilişkin hükümlerin 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarıca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeden 09.07.2010 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3. Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.08.2014 suç tarihli ve 2014/964 Esas, 2015/1217 Karar sayılı dava dosyasından yapılan ihbar üzerine sanığın deneme süresi içerisinde kasten yaralama suçunu işlediği anlaşılıp Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli ve 2015/1113 Esas, 2016/258 Karar sayılı kararı ile dava dosyasının yeninden ele alınarak sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükümlerin 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 62 nci maddeleri uyarınca 25 gün; aynı Kanun'un 170 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve 62 nci maddeleri uyarınca 5 hapis cezası ile cezalandırılımasına,

hak yoksunluklarına karar verilmesi şeklinde açıklandığı anlaşılmıştır. 4. Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli ve 2015/1113 Esas, 2016/258 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay

8. Ceza Dairesinin, 15.02.2022 tarihli ve 2021/14141 Esas, 2022/2755 Kararı ile; "... eyleminin, bir bütün halinde TCK'nın 106/2-a maddesinde düzenlenen silahla tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve tehdit suçlarından ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmesi..." Nedeniyle, sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkı kalmak kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma kararı üzerine Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2022 tarihli ve 2022/244 Esas, 2022/645 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a), 62, 52, 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, 1412 sayılı sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinde düzenlenen kazanılmış hak ilkesi gereğince cezanın 5 ay hapis ve 500 gün adli para cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri 1. Mahkûmiyet için yeterli delilin bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 2. Vesaireye, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın belediye seçimlerinin kutlanmasından kaynaklanan olaylar sebebiyle, katılanın evinin önüne giderek havaya ateş etmesi ve katılana silah doğrultması suretiyle silahla tehdit suçunu işlediği anlaşılmıştır. 2. Dosya içerisinde bulunan 30.03.2009 tarihi olay yeri tespit tutanağına göre olay mahallinde ele geçen tabanca fişeğinin muhafaza altına alındığı, sanığın olayda kullandığı silahın aynı tarihli muhafaza altına alma tutanağı ile teslim alındığı anlaşılmıştır.

3. Kriminal Polis Laboratuvarlığının, 08.05.2009 tarihli ve 2009/945 sayılı uzmanlık raporuna göre olay mahallinden ele geçen fişeğin sanığa ait silahtan atıldığı saptanmıştır. 4. Katılanın aşamalarda tutarlı iddialarda bulunduğu anlaşılmıştır. 5. Tanıklar Ş.Ç., L.Ç, Z.T, Ş.A., V. Ü. ve Ş.B.'ın ifadeleri dosya içerisinde mevcuttur.

6. Sanığın, olay mahalline kutlama sırasında çıkan yüksek sesten ve havaya ateş edilmesinden dolayı uyarıda bulunmak için gittiğini, ancak üzerine doğru yürünmesi üzerine silahıyla havaya ateş ettiğini savunarak suçlamayı kabul etmemiştir.

IV. GEREKÇE

A. Mahkûmiyet İçin Yeterli Delilin Bulunmadı ve Beraat Kararı Verilmesi Yönünden Katılan beyanı, katılan beyanı ile olay yeri inceleme raporu, kriminal rapor ile tanık beyanları ve Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmı karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır. B.

Vesaire yönünden 1. 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasa'nın 81. maddesiyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu'nun 106 ncı maddesinde yapılan değişiklik uyarınca, sanık hakkında hükmedilen adli para cezasını ödememesi halinde bu cezasının hapse çevrilemeyeceği gözetilmeden ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine dair karar verilmesi hususunun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR