Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/13730 K.2023/10816

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 06.01.2011 tarihli ve 2009/108076 Soruşturma nolu iddianamesi ile sanıklar hakkında tehdit, hakaret, kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrası, 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 151 inci maddesinin birinci fıkrası, uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır. 2. ...

22. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.12.2013 tarihli ve 2011/29 Esas, 2013/1003 Karar sayılı kararıyla sanıklar hakkında beraatlerine karar verilmiştir. 3. ... 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.12.2013 tarihli ve 2011/29 Esas, 2013/1003 Karar sayılı kararının, katılan tarafından temyizi üzerine Yargıtay

4. Ceza Dairesinin 13.06.2019 tarihli ve 2017/17906 Esas, 2019/10759 Karar sayılı ilâmıyla; " Sanıklar ..., ... ve ... hakkında katılana yönelik hakaret, yaralama, tehdit ve mala zarar verme suçlarından kurulan beraat hükümlerine gelince.

Katılanın, tüm sanıkların hazır bulunduğu 21.02.2012 tarihli oturumda, sanıklardan ..., ... ve ...’u teşhis ettiğini söylemesi, 07.06.2011 tarihli oturumda ise ... ve ...’ı teşhis ettiğini, ...’dan ise emin olmadığını beyan etmesi, tanıklar ... ve ...’ün ise sanıkların bulunmadığı 10.05.2013 tarihli oturumda, yüzleştirilmeleri halinde sanıkları teşhis edeceklerini söylemeleri karşısında, hakkında suç şüphesi bulunan sanıklar ..., ... ve ...’un tanıklar ... ve ...’le yüzleştirmesi yapılarak,

ayrıca ulaşılamadığı için dinlenmesinden vazgeçilen tanık ...’ın da dosyadaki mevcut ve belirlenecek adresleri ile güncel MERNİS adreslerinden temin edilip sanıklarla yüzleştirilip tanıklığına başvurulduktan sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarıının belirlenmesi yerine, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi, " Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 4. ...

22. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2022 tarihli ve 2019/438 Esas, 2022/111 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkındaki kamu davalarının olağan zamanaşımı süresinin dolmuş olması nedeniyle düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın Temyiz Sebepleri. 1. Kararı temyiz etme iradesine, 2. Vesaire. İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrası, 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 151 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamında kalan eylemler nedeniyle kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin birinci fıkrası, 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 151 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü,

5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 07.06.2011 tarihli mahkeme sorgusu olduğu ve bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin hükümden önce gerçekleşmiş olduğu anlaşılmakla, kurulan hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR