Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/13929 K.2023/10663

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Karayazı Cumhuriyet Başsavcılığının 06.07.2010 tarihli ve 2010/83 soruşturma sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında mağdur ...'ye yönelik silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Karayazı Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2012 tarihli ve 2010/163 Esas 2012/116 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun’un 106 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

4. Karayazı Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2012 tarihli ve 2010/163 Esas 2012/116 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 26.02.2018 tarihli ve 2014/14072 Esas, 2018/3679 Karar sayılı ilâmıyla;

''...1)Olay günü mağdur ...'nin alacağını tahsil etmek amacıyla, sanığın pastahane olarak faaliyet gösteren iş yerine gittiği, mağdurun sanıkla yüksek sesle konuşması ve o esnada iş yerinde müşterilerin olması nedeniyle, sanığın mağduru üst kata davet ettiğinin anlaşılması karşısında; olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak sonucuna göre TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün sanık hakkında uygulanma olanağının tartışılmaması,

2)Sanığın tekerrüre esas alınan, adli sicil kaydındaki ilama konu TCK'nın 106/1.1 maddesine uyan suçun, hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, anılan hükme ilişkin, uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,''

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Karayazı Asliye Ceza Mahkemesinin 14.05.2019 tarihli ve 2018/63 Esas, 2019/77 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi ve 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Temyiz Sebebi; 1. Atılı suçtan beraat kararı verilmesi gerektiğine, ceza verilecek is de basit tehdit suçundan hüküm kurulması gerektiğine 2. Vesaire İlişkindir.

III. GEREKÇE

1. 30.12.2009 tarihinde mağdur ...'nin sanık ... ile önceye dayalı alacağını almak maksadıyla sanığın iş yerine yanında bulunan tanık S. A ile birlikte gittiği, mağdur ile sanık arasında sözlü olarak tartışma çıktığı, sanığın mağdura hitaben sinkaflı küfürler etmek suretiyle mağdura hakaret ettiği, bir süre sonra sanığın iş yerinin üst katına mağduru davet ettiği ve orada belinde bulunan silahı mağdura göstermek suretiyle mağduru silahla tehdit ettiği maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 106/2-a, 62. maddeleri ile belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

3. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca dava zamanaşımı süresinin suç tarihi olan 30.12.2009 tarihinden, temyiz incelemesi tarihine kadar, 12 yıllık aylık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2 ve 3 numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Karayazı Asliye Ceza Mahkemesinin 14.05.2019 tarihli ve 2018/63 Esas, 2019/77 Karar sayılı Kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,