Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/14173 K.2023/10948

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İncirliova Cumhuriyet Başsavcılığının 2009/1523 soruşturma numaralı ve 18.12.2009 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında, tehdit ve aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/1-1, 233/1, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İncirliova Sulh Ceza Mahkemesinin, 01.12.2010 tarihli ve 2009/439 Esas, 2010/265 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit ve aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 106/1, 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası. 232/1, 62. maddeleri uyarınca 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Yasanın 231/5 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Karar 07.02.2011 tarihinde kesinleşmiştir. 3. Sanığın 30.10.2014 tarihinde basit tehdit suçunu işlediğine ilişkin ...

5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/1181 Esas ve 2015/258 Karar sayılı mahkumiyet kararının 08.04.2015 tarihinde kesinleştiği belirlenip ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106/1,62. ve 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ve hak yoksunluklarına; aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali suçundan 232/1, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 4. ...

5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/381 Esas ve 2015/800 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16.03.2022 tarihli ve 2020/4152 Esas, 2022/7667 Karar sayılı kararı ile; ''...1-17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak,

CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin Anayasa Mahkemesi’nin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden.

Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu, 2- Aile hukukundan doğan yükümlülüğün ihlali suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesinin “TCK’nın 233/1. maddesi” yerine “TCK’nın 232/1. maddesi” olarak yazılması, 3- Tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden, Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesi gerekliliği,..." Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma üzerine ... 5.Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.08.2022 tarihli ve 2022/724 Esas, 2022/1019 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 106/1, 62, 5271 sayılı Kanun'un 251/3 ve 50, 52/2. maddeleri uyarınca 2240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına. 5237 sayılı Kanun'un 233/1, 62, 50, 52/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddeleri uyarınca 360,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6. Karara sanık müdafii tarafından itiraz edilmesi üzerine ...

5. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.10.2022 tarihli ve 2022/1156 Esas, 2022/1350 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5271 sayılı Yasanın 251. maddesi uyarınca basit yargılama usulü ile ilgili indirimden vazgeçilmesine karar verilerek tehdit suçundan, 106/1, 62, 50, 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırlmasına; aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali suçundan 233/1, 62, 50, 52/2. maddeleri uyarınca 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri 1. Dosyada katılan beyanı, tanık olarak dinlenen tarafların sanığı suçlayıcı beyanlarından başka somut delil olmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, taraflar arasındaki uyuşmazlığın hukuki uyuşmazlık olduğuna, 2. Zamanaşımı nedeniyle davanın düşmesine karar verilmesi gerektiğine, 3. Katılan vekili lehine vekalet ücretine karar verilmesinin hakkaniyete aykırı olduğuna aleyhe hüküm kurma yasağının ihlal edildiğine, 4.Vesaireye İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Şikâyetçi Aynur ile sanık ...'ün resmi nikahlı evli oldukları, şikâyetçi ile sanık arasında geçimsizlik olduğu, sanığın şikâyetçiyi değişik zamanlarda döverek basit şekilde yaraladığı, şikâyetçi olduğu taktirde öldürmekle tehdit ettiği, tehdit ve kasten yaralama olaylarını, tarafların müşterek çocukları ... ve ...'ün doğruladıkları, olay tarihinden 9 ay kadar önce sanığın, haber vermeden şikâyetçi ile üniversite imtihanına hazırlanan çocukları ... ve ...'ü terkederek Bodrum'a gittiği, bu dönem içerisinde sanığın, aile hukukundan kaynaklanan bakım ve destek olma yükümlülüklerini ihlal ettiği,

çocukları ... ve ...'nın üniversiteye hazırlanmak için gittikleri dershane parasını karşılamadığı, çocukların eğitim masraflarını dedelerinin karşıladığı, şikâyetçinin, atılı suçlardan dolayı eşinden (sanık) şikâyetçi olduğu maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2. Şikâyetçinin aşamalarda istikrarlı beyanları ve bu beyanları doğrulayan tanıklar S.G. ve S.G.'nin beyanlarına göre sanığın şikâyetçiyi dövdüğü, şikâyetçi olacağı takdirde öldürmekle tehdit ettiği, ekonomik anlamda yeterince sorumluklarını yerine getirmediği anlaşılmıştır. 3. Dosya kapsamında dinlenen tanık Ş.Y.'nin beyanında "...müşteki nikahlı eşi ... budan 8-9 ay önce 2 kız çocuğuyla eşine haber vermeden ortalıktan kaybolmuştu.

Müşteki ile çocuklar mağdur oldular...eşini ve çocuklarını bu şekilde yanınz bırakıp gitmesinin doğru olmadığını, alacaklıların ailesine gelip para istediklerini falan söyledim. Müştekinin çocuklarının dersane masraflarını dedelerinin karşıladığını biliyorum ...Şüpheli Mevlüt eşine ve çocuklarına olan masraflarını karşılamamaktadır..." şeklinde şikâyetçi beyanıyla uyumlu ifadede bulunduğu tespit edilmiştir.

4. Taraflar arasında dava devam ederken Aile Mahkemesinde boşanma davası açıldığı ve şikâyetçinin 4320 Sayılı Kanun kapsamında tedbir talebinde bulunduğu anlaşılmıştır. 5. Bozma sonrası Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16.03.2022 tarihli ve 2020/4152 Esas, 2022/7667 Karar sayılı kararı doğrultusunda gerekli işlemler yapılmış, taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamadığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Şikâyetçi beyanı, şikâyetçi beyanıyla uyumlu tanık anlatımları ve Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmı karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Her ne kadar sanık müdafii zamanaşımı itirazında bulunmuş ise de, suç tarihinin 20.11.2009 olduğu, 5237 sayılı Yasanın 106/1-1. ve 233/1. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırı itibarıyla aynı kanunun 66/1-e maddesine göre 8 yıllık asli dava zamanaşımı, 12 yıl olağanüstü dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesi ile ikinci suçun işlendiği 30.10.2014 tarihine kadar zamanaşımının işlemediği, 2. suçun işlenmesi ile zamanaşımı süresinin tekrar işlemeye başladığı,

12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin de dolmamış olduğu anlaşılmakla sanık müdafiinin zamanaşımı nedeniyle davanın düşmesine karar verilmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazları hukuka uygun görülmemiştir. 3. Kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR