Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/14634 K.2025/6588

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın kovuşturmada bildirdiği adresin, aynı zamanda MERNİS adresi de olduğu, bu adrese sanığın yokluğunda verilen hükmün doğrudan MERNİS kaydı ile tebliğe çıkarıldığı, 12.05.2016 günü de 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, ancak doğrudan bu yolla tebligat gerçekleştirilemeyeceğinden tebliğin usûlsüz olduğu, şu hâlde sanık müdafiinin öğrenme ile yaptığı 24.11.2016 tarihli eski hale getirme talepli temyiz dilekçesi süresinde olduğu kabul edilerek Mahkemenin 28.01.2019 tarihli uzlaştırma nedeniyle sanık hakkındaki 12.05.2016 tarihli ve 2014/719 Esas, 2016/846 Karar sayılı kararının tüm sonuçları ile birlikte ortadan kaldırılmasına ilişkin ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmakla;

Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 150/1 delaletiyle 106/1.1 maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre, aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıl olağan dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmış, 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin mahkûmiyet tarihi olan 12.05.2016 olduğu ve bu tarihten, inceleme tarihine kadar, 8 yıl olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.