Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/15842 K.2023/11619

Kanun'un 62 inci maddesinin birinci fıkrası ile 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun (7188 sayılı Kanun) 24 inci maddesi ile değiştirilen 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

ardından mahkemenin 25.04.2022 tarihli ve 2022/43 Esas, 2022/115 sayılı ek kararı ile 18 gün hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ile 52 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 360.00 TL adli para cezasına çevrilmesine karar verildiği, ancak Mahkemenin 25.02.2022 tarihli hüküm ile birlikte dosyadan elini çekmesi sebebiyle 25.04.2022 tarihli ek kararın hukukî değerden yoksun olması sebebiyle, anılan ek kararın kaldırılarak yapılan incelemede.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesi uyarınca, 03.02.2023 tarihli ve 94660652-105-48-19141-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.03.2023 tarihli ve 2023/18871 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 tarihli ve KYB-2023/18871 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Dosya kapsamında bulunan adlî sicil kaydına göre, suç tarihinden önce hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan sanık hakkında tayin olunan hapis cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/3. maddesindeki “Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası,

birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir” hükmü uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 106 maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde. “Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.” hükmüne yer verilmiştir. 2. 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin üçüncü fıkrasında.

"Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte on sekiz yaşını doldurmamış veya altmış beş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir." 5237 sayılı Kanun'un 58 nci maddesinin üçüncü fıkrasında ise.

"Tekerrür hâlinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur." Şeklinde düzenlemeler mevcuttur.

4. İncelenen dava dosyasından; her ne kadar hükümlünün mevcut adlî sicil kaydına göre suç tarihi itbarıyla daha önceden hakkında hapis cezasına mahkûm edilmediği, bu itibarla hükümlü hakkındaki 18 gün kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin üçüncü fıkrasındaki zorunluluk gereği 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen (5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenleme gözetilerek adlî para cezası dışındaki) seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğu düşünülse de,

5237 sayılı Kanun'un 106 ıncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüş ve aynı Kanun'un 58 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca tekerrüre esas sabıkası bulunan hükümlü hakkında artık hapis cezasına hükmolunması gerektiğinden, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebi yerinde görülmemiş ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR