Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/15964 K.2023/12220

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.04.2015 tarihli ve 2014/254 Esas, 2015/468 Karar sayılı kararı ile;

1. Sanık ... hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri, 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan ise, 5237 sayılı Kanun'un 116 ncı maddesinin birinci fıkrası, 119 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri, 62 ve 51 inci maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine, karar verilmiştir.

2. Sanık ... hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri, 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.04.2015 tarihli ve 2014/254 Esas, 2015/468 Karar sayılı kararının katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 30.03.2021 tarihli ve 2018/980 Esas, 2021/11377 Karar sayılı kararı ile;

"a-Sanıkların tüm aşamalarda suçlamaları kabul etmemeleri, katılanlar ile sanıklar arasında husumet bulunması, olayın görgü tanıkları olan ve katılanlar ile akrabalık ilişkisi bulunan tanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve katılanların beyanları arasında, olay yerine kaç kişinin geldiği, kaç kişinin ve kimlerin elinde silah bulunduğuna, silahların özelliklerine, olayların geliştiği yere dair bir çok hususta çelişkinin bulunması, kovuşturma aşamasında tanık olarak beyanına başvurulan ...'in sanıkların savunmasını doğrulaması karşısında; beyanlar arasındaki çelişki giderilmeden, sanıkların savunmasına ve tanık ...'in beyanlarına neden itibar edilmediği açıklanmadan eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

b-Kabule göre de;

1-Sanıklar hakkında tehdit suçundan kurulan hükümlerde TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, sonuç cezanın " 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası" yerine, " 2 yıl 6 ay 25 gün hapis" olarak eksik tayini,

2-Konut dokunulmazlığının ihlali suçunun gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiği sabit olmasına rağmen, sanık ...'a ek savunma verilerek TCK'nın 116/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık ...'un adli sicilinde yer alan sabıkasının, TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca hükmolunan mala zarar verme suçuna ilişkin olması, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi,

üçüncü fıkrada yer alan “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin madde metninden çıkarılması nedeniyle, mala zarar verme suçunun da uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, ilgili ilama ilişkin uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre, sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlalli suçu yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanıp uygulanmayacağı hususunun yeniden değerlendirilmesi gerekliliği,

4-Kendisini vekil ile temsil ettiren katılanlar lehine, CMK'nın 324/1, 327/2 ve karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13/5. maddesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmemesi,

5-TCK'nın 53/l-(c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler ve anılan Kanun'un 53/1. maddesinde sayılan diğer hak yoksunlukları bakımından mahkum olunan hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

6-Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2021/745 Esas, 2022/825 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebepleri; atılı suçların sübut bulduğuna, B. O yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri; olay ile ilgili olarak sanıkların savunmaları, tanık beyanları, Yargıtay bozma ilamı, doktor raporları, kolluk birimlerince olaydan sonra tanzim edilen tutanaklar bir bütün olarak dikkate alındığında, sanıkların eylem birliği dahilinde katılan ...'a ait eve zorla girerek katılanları silahla tehdit ettiklerine ve bu nedenle mahkûmiyet kararları verilmesi gerektiğine,

C. Vesaire

İlişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri, 116 ncı maddesinin birinci fıkrası ve 119 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 30.04.2015 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2021/745 Esas, 2022/825 Karar sayılı kararına yönelik katılanlar vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,