Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/19217 K.2024/5080

Sanı hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu,

7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Olay tarihinde katılanın bulunduğu tarlaya silahla ateş edilmesi suretiyle tehdit edilmesi şeklinde gerçekleşen olayda; sanığın tüm aşamalarda üzerine atılı suçu inkar etmesi, evvelce taraflar arasında kasten öldürme suçundan kaynaklı husumetin bulunuyor olması, dosyada mevcut uzmanlık raporlarına göre sanığın el svaplarında atış artığına rastlanılmamış ve olay yerinde ele geçirilen av fişeklerinin hangi silahla atıldıklarının tespit edilememiş olması, tanık S.K.'nın katılanın amcasının oğlu olup taraflar arasındaki husumet gözetildiğinde beyanlarının tarafsızlığı noktasında şüphe bulunması,

tarafsız tanık H.K.'nın ise olay anında kim yada kimlerin ateş ettiğini görmediğini beyan etmesi hususları hep birlikte değerlendirildiğinde, sanığın atılı silahla tehdit suçunu işlediğine ilişkin yeterli hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

II. KARAR