Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/21237 K.2024/1075

Başsavcılığının 27.02.2023 tarih 2023/1420 No.lu iddianamesi ile sanık hakkında nitelikli yağma suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a), (c) ve (h) bentleri, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemli kamu davası açılmıştır. 2.İzmir

16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.09.2023 tarihli ve 2023/110 Esas, 2023/388 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a)ve (h) bentleri, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 11 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. 3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

21. Ceza Dairesinin, 14.11.2023 tarihli ve 2023/4022 Esas, 2023/4617 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle Suçun unsurlarının oluşmadığına, delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, değer azlığı hükmünün uygulanması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü 1. Olay tarihi olan 02.10.2023 tarihinde saat 21.00 sıralarında mağdur ...'in evine gittiği sırada sanık ... ve öncesinden mahalleden tanıdığı temyiz dışı sanık F.Ç. ile karşılaştığı, F.Ç.'nin babasını arayacağını söyleyerek mağdurdan telefonunu istediği, mağdurun telefonu F.Ç.'ye uzattığı sırada, diğer sanık ...'in araya girerek telefonu mağdurun elinden aldığı,

mağdurun telefonun iadesini istemesine rağmen sanık ...'in 50,00 TL vermesi halinde telefonu vereceğini söyleyerek belindeki bıçağı göstermek suretiyle mağduru korkutup tehdit ettiği, mağdurun da korkarak olay yerinden uzaklaştığı olayın sonrasında sanık ...'in mağdurdan aldığı telefonu ... İletişim isimli iş yerinin sahibi olan C.Y.'ye 850,00 TL karşılığında sattığının ilk derece mahkemesince maddi vakıa olarak kabul edildiği anlaşılmıştır.

2. Soruşturma aşamasında mağdurun başvurusu üzerine yakalanan temyiz dışı sanık F.Ç.'nin kolluk personeline sanık ...'in suça konu telefonu sattığı telefoncunun adresini tarif etmesi üzerine bahse konu iş yerine gidildiğinde iş yeri sahibi olan C.Y. suç tarihinde sanığın yanında tanımadığı bir şahıs bulunduğu halde iş yerine gelerek mağdura ait telefonu kendisine sattığını, karşılığında sanığa 850,00 TL para verdiğini beyan ettiği ve suça konu telefonu soruşturmada görevli kolluk personeline teslim ettiği tanık C.Y.'nin ifade tutanağının içeriğinden anlaşılmıştır.

3.Sanığın savunmasında tevil yoluyla ikrarda bulunduğu görülmüştür. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 148 inci ve 149 uncu maddelerinde düzenlemeye göre; bir başkasının kendisinin veya yakınının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden yada mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur.

Suç anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir. Cebir ve tehdit karşısında mağdurun başka bir seçeneği kalmamaktadır. Yağma suçu ekonomik nitelikteki suçlar arasında yer alıp işin niteliği gereği faydalanma amacını taşıması gerekir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; mağdur ve tanık beyanları ve sanığın kısmi ikrarı karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu belirlendiğinden, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. Yağma suçuna konu telefonun değeri az kabul edilemeyeceğinden sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması mümkün görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

21. Ceza Dairesinin, 14.11.2023 tarihli ve 2023/4022 Esas, 2023/4617 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir