Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/5008 K.2024/1907

Sanık hakkında mağura karşı kasten yaralama suçundan neticeten hükmolunan 3.000,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında mağdura karşı nitelikli tehdit suçundan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Refahiye Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2011 tarihli ve 2010/88 Esas, 2011/29 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 86/2, 86/3-e, 62/1 maddeleri uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106/2-a, 62/1 maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilerek,

kararlar 13.09.2011 tarihinde kesinleşmiştir. 2. Sanığın, 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca tabi tutulduğu 5 yıllık denetim süresi içinde 04.06.2014 tarihinde 5237 sayılı Kanun'un 86/2,3-e maddesinde yer alan kasten yaralama suçundan 3.000,00 TL adli para cezası ile mahkûmiyetine karar verilerek bu kararın, 17.06.2015 tarihinde kesinleştiği belirlenip ihbarı üzerine,

5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca Refahiye Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2016 tarihli ve 2016/21 Esas, 2016/61 Karar sayılı kararı ile sanığın kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e, 62/1 maddeleri uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106/2-a, 62/1 maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilerek hüküm açıklanmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri 1.Beraat kararı verilmesi gerektiğine, 2. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, 3.Vesaire, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü sanık ... ve mağdur sanık ... ile mağdur sanık ...'ın köpek meselesi yüzünden tartıştıkları, ...'ın odun sopa ile ... ve ...'a vurduğu, ... ve ...'ın da ellerindeki odun sopalar ile ...'a vurdukları ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları, ...'ın adli emanetin 2009/28 sırasında kayıtlı bıçağını cebinden çıkardığı, olay yerinde bulunan tanıkların müdahalesi ile tarafların ayırıldığı anlaşılmıştır,

IV. GEREKÇE

Mağdurun beyanı, tanık beyanları karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır. Ancak. 1-Sanık Hakkında 5237 sayıılı Kanun'un 29. maddesinde belirtilen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması, hukuka aykırı bulunmuştur. 2-Gerekçeli karar başlığında mağdur ... yazılması gerekirken müşteki ... yazılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Mağdura Karşı Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Öninceleme bölümünün ilk paragrafında açıklanan nedenle Refahiye Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2016 tarihli ve 2016/21 Esas, 2016/61 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, oy birliğiyle REDDİNE, B.