Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/6826 K.2023/9639

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tire Cumhuriyet Başsavcılığının 21.11.2009 tarihli ve 2009/511 No.lu iddianamesi ile sanık hakkında şantaj suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 107 nci maddesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemli kamu davası açılmıştır. 2. Yapılan yargılama sonucu Tire

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.12.2011 tarihli ve 2009/619 Esas, 2011/470 Karar sayılı kararı ile sanığın şantaj suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 107 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezasına mahkum edilerek; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 20.04.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. 3. Tire

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2016 tarihli ve 2015/396 Esas, 2016/418 Karar sayılı kararı ile sanığın, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğine ilişkin 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca tabi tutulduğu 5 yıllık denetim süresi içinde 20.10.2014 tarihinde 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasında yer alan kasten yaralama suçunu işlediği ve Salihli

5. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.03.2015 tarihli ve 2015/8 Esas, 2015/246 Karar sayılı kararı ile neticeten 2.4000,00 TL adli para cezasına karar verilerek bu kararın, 04.03.2015 tarihinde kesinleştiği belirlenip ihbarı üzerine, 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanması ile sanık hakkında nitelikli tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 107 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebebi. 1. Hattın kendisine ait olmadığına, 2. Beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Vesaire, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinden önce sanık ile şikâyetçinin arkadaş oldukları, 23.07.2009 tarihinde ise şikâyetçinin sanığın kendisini darp ve tehdit ettiğinden bahisle polise başvurduğu ve sanıktan şikâyetçi olduğu, sanığın, 01.08.2009 tarihinde adına kayıtlı ve kullanımında olan 0506 (...) (...) (...) numaralı hattından şikâyetçinin telefonuna saat 23.45 ve 23.51'de olmak üzere iki adet mesaj çekmek suretiyle şikâyetçiyi kendisi ile görüşmesini ve şikâyetini geri almasını sağlamak için fotoğraflarını teşhir etmekle korkuttuğu anlaşılmıştır.

2. Dosyada mevcut iletişim tespit kayıtları içeriğinden 01.08.2009 tarihinde şikâyetçinin telefon hattına dava konusu mesajları çeken 0506 (...) (...) (...) numaralı hattın sanık adına kayıtlı olduğu anlaşılmıştır.

3. Şikâyetçinin polis merkezine başvurması üzerine görevli kolluk personeli şikâyetçinin cep telefonunu incelediği ve gelen kutusunda 0506 (...) (...) (...) numaralı hattan 01.08.2009 tarihinde saat 23.45 ve 23.51'de iki adet şantaj içerikli mesajın geldiğinin tespit edildiğine dair 03.08.2009 tarihli tutanak dosya içerisinde yer almaktadır.

IV. GEREKÇE

Sanığın Diğer Temyiz Sebepleri Yerinde Görülmemiştir. Ancak.

5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulanabilmesi için, bir suç işleme kararıyla, değişik zamanlarda aynı kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi gerekli olup, sanığın, şikâyetçiye araya belli bir zaman aralığı girmeksizin aynı gün içerisinde altı dakika ara ile aynı eylemin devamı niteliğindeki sözleri içeren iki adet mesaj gönderdiğinin anlaşılması karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulama şartlarının oluşmadığı gözetilmeden fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR