Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2024/1545 K.2024/7845

Her ne kadar 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11 inci maddesi uyarınca vekil ile takip edilen işlerde tebligatların vekile yapılması gerektiği gözetilerek sanık ... müdafiine gerekçeli karar tebliğ edilmiş ise de; sanık ... müdafiinin kararı temyiz etmediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında "...sanığın ve müdafiisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.

Burada yapılan tebliğin, kararın içeriği hakkında bilgi sahibi olmayı ve müdafiinin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması halinde eski hâle getirme imkânının bulunup bulunmadığının incelenerek koşullarının bulunması hâlinde eski hâle getirme talebinde bulunma imkânı amacı taşıdığından kanun yollarına başvurma süresinin müdafiiye yapılan tebligat ile başladığı kabul edilmelidir" şeklinde yer alan kabul dikkate alındığında, sanık ...’a gerekçeli kararın tebliğ edilmemesi karşısında,

sanık ...’in 28.11.2022 tarihinde verdiği dilekçe temyiz başvurusu kabul edilip Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9.Ceza Dairesi’nin 02.01.2023 tarih ve 2019/1593 Esas sayılı sanık ...’ın temyiz başvurusunun reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır'', aynı Kanun’un 294. maddesinin ''temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir'' ve aynı Kanun’un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanıklar müdafilerinin ve sanık ...’ın temyiz istemlerinin, sanıkların üzerine atılı yağma suçunun unsurlarının bulunmadığı, fiille orantısız fazla ceza tayin edildiği, mağdurun soyut beyanlarına dayanılarak mahkumiyet hükmü verildiğine yönelik olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede.

Kolluk kuvvetlerinin sanık ...’in ikametine gittiklerinde sanığın atılı suçu ikrar ederek yağmaladıkları telefonu koydukları yeri gösterdiği, bu telefonun mağdura iade edilip edilmediğine dair dosya arasında tutanak bulunmadığı, mağdurun kovuşturma aşamasında zararının giderilmediğini söylediği sonrasında kovuşturma aşamasında verdiği dilekçe ile tüm zararlarının giderildiğini ve şikayetçi olmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında,

mağdura soruşturma evresindeki kısmi iade nedeniyle sanıklar hakkında bu suçtan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168 inci maddesinin birinci fıkrasının uygulanmasına muvafakat edip etmediği sorularak aynı Kanun'un 168 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkrasında tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin düşünülmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafileri ve sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğnameye uygun olarak,