Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2024/3993 K.2025/10396

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, sanık ve müdafiinin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I- Katılan Vekilinin Temyiz İtirazının İncelenmesinde.

Suçtan doğrudan zarar görmeyen katılan ...'ın davaya katılamayacağı gözetilmeden verilen katılma kararı hukuken yok hükmünde olup temyiz hakkı vermeyeceğinden katılan vekilinin anılan yağma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, II- Sanık Hakkında Kurulan Hükmün Sanık ve Sanık Müdafii Tarafından Yapılan Temyiz İtirazlarının İncelenmesinde: Sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 149/1-d, h maddesinde düzenlenen nitelikli yağma suçunu oluşturduğu halde 149/1-a,

d maddesi uyarınca ceza tayini her iki fıkralardaki cezaların aynı olması nedeniyle sonuca etkili olmayan ve mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

18.11.2015 tarihli ilk hükümde sanık hakkında sonuç olarak 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve hükmün sanık tarafından temyiz edilip, aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereğince sanık yönünden kazanılmış hak teşkil oluşturması ve aleyhe bozma yasağına rağmen, sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde bozma ilamından sonra yapılan yargılama sonunda, sanığın sonuç olarak 4 yıl 7 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, Bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,